Every Indian should understand before Studying, Criticizing, Evaluating, Assessing or Teaching Indian Literature

This is an important subject that every Indian should understand before studying, criticizing, evaluating, assessing or teaching Indian literature. 

We in India have thousands of literature written by thousands of Rushies, in thousands of subjects for the last many thousands of years. 

Why so many literature ? The answer is simple; one man cannot give all the information/ knowledge needed for the human beings, in one book and during a certain period of history. The need, interest and passion of human beings are multifacial. Depending upon the Intellectual, Academic, Social, Psychological, Economical…. background of each individual, his interest may vary. 

Thus the life messages can be taught depending upon their intellectual caliber for which five steps are designed by ancient Indian Rushies. You should also teach these messages in that order to your colleagues and family members

Lowest first level is the puraanic level in which messages are conveyed through stories which may be of historical importance or may be non historical. This is the commonmen’s level

Slightly upper second level is through Mahabhaaratha through which pure stories are given and experiences of Pandavas, Kouravas and many who stood with them or against them are also given. This is our level which higher than common men’s level.

Upper third level is Valmeeki Ramayana level where stories are absent and only the experiences of all those who are related with Rama are given to make us understand that if we live like them, we will also get the experience like what they face in their life. This is a higher level of enlightening souls.

The fourth level is giving direct messages through Vedas without telling any stories or experiences of any individuals. Here the level is very high where one should analyze the messages and implement them in life. This is the level of Vedic scholars

The fifth level is the level of understanding the absolute truth in the life. The fact, truth and essence of the life, mind, sensory organs and so on through the Upanishads. This is the level of Sanakaracharya, Ramana Maharshi, Ramakrishna Paramahansa and so on

When we reach the fifth level, all the preceding levels need not be discarded. All the literature can be used for teaching others about the absolute truths, facts and essence of life and all vyavahara of our life.

Courtesy ~ Dr.N.Gopala Krishnan~IISH

അധ:കൃതർ എന്നൊരു പ്രത്യേക വർഗ്ഗം ഇല്ല.

ഏതു മനുഷ്യനും അവനു മൂല്യവത്തെന്നു തോന്നുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ഒരു തടസ്സവും ഇല്ല : അന്നും ഇന്നും എന്നും. വേദം അതാണ്‌ പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌. ഗുരുക്കന്മാരും അതാണ്‌ പറഞ്ഞു കാണിച്ചു തരുന്നത്. എന്നാലും ചില കഴുതകൾ സ്വയം അധകൃതനും അവർണ്ണനും ആണെന്ന മൂഢ ചിന്തയിൽ ജീവിക്കുകയും ചുറ്റുപാടുമുള്ള സഹജീവികളിൽ അപകര്ഷതാബോധം പരത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. വല്ലവിധത്തിലും ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനെ ആക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു നരാധമന്മാർ..നന്മക്കു നേരെ മുഖംതിരിക്കുന്നവന്മാർ...

കഷ്ടം ഇവനൊക്കെ ഗുരു പറഞ്ഞുതന്ന ജീവിച്ചു കാണിച്ചുതന്ന മാർഗ്ഗത്തെ പിന്തുടർന്നെങ്കിൽ....

വേദ ചരിത്രം അറിയാത്ത ഭാഗ്യം കെട്ടവന്മാർ ...

വേദജ്ഞന്മാർ യെധാർത്ഥത്തിൽ ഇവന്മാരെപ്പോലെ ഉള്ളവന്മാരെ ആണ് ശൂദ്രന്മാർ എന്ന് വിളിച്ചത്. അല്ലാതെ ഇവിടുത്തെ അധ്വാനിക്കുന്ന പാവം ജനതയെ അല്ല....

സ്വയം അധസ്ഥിതനെന്നും അവർണ്ണനെന്നും പാടി നടക്കുന്ന നെഗറ്റീവ് വിഷം തുപ്പുന്ന കഴുതകൾ ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരുന്നെങ്കിൽ...

Essence Of Bhavishya Purana ~ ‘Brahmachari Dharma’ (Duties of Bachelor Life)

‘Brahmachari Dharma’ (Duties of Bachelor Life)

Having taught the basics like ‘Suacha’ (Purity), ‘Aachaar’ (Tradition), and ‘Aachaman’, Sumantu Muni proceeded to describe the method of teaching ‘Vedadhyayana’ after a Vidyarthi got seated on a Kushagrass-made mat, wore a ‘Pavitra’ made again of Kusha, performed three ‘Pranayamas’or nasal exercises and recite ‘Omkara’- the representation of Three Vedas by the words viz. Akara, Uukara and Makara, or AUM. Further, Gayatri’s three ‘Padas’ or steps again taken from three Vedas were ‘Bhuh, Bhuvah and Swaha’, thus the integrated Tripada Gayatri viz. ‘Om Bhurbhuvah Swaha’. Those who recite Gayatri Mantra for three years continuously and formally in the prescribed manner with devotion would take the form of ‘Vayu’ (wind) and fly with speed on the sky and attain Brahma Tatwa. The single word OM is Parabrahma and ‘Pranayam’ is itself a unique Tapas (meditation).There is no better Mantra than Savitri or Gayatri. ‘Mouna’ or avoidance of talking except the Truth, Tapasya, ‘Havan’ or formal obeisance to Fire God, Daan, and Yagna-related tasks might have implications of practice / shortcomings and might even be subject to diminishing significance ; but recital of Omkar by way of ‘Japa Yagna’ of Pranava has an everlasting importance. While ‘Upanshu Japa’with only the movement of lips and tongue without making the least sound is far more effective than Japa otherwise, ‘Manasika Japa’ (only in mind) is stated to be more Superior to Upanshu Japa; this is as valuable as ‘Paka Yagna’comprising Pitru Karma, Havan and Bali Vaiswa Deva executed together in a formal manner and hence the utmost significance of Gayatri-Japa, which would be a must to Brahamanas! 

Recital of Gayatri Mantra at ‘Praathah Sandhya’ or before Sunrise is very significant and so is ‘Sayam Sandhya’ or before Sun set till the appearance of Stars on the Sky. Praatah Sandhya is better performed while standing so that the sins of the previous night are demolished and contrarily Gayatri Japa before Sun set is effected while seated; the Place for carrying the Gayatri Japa should be secluded in Privacy, an open space or lonely banks of a river or water bodies and without ‘Uccharana’ or vocal utterance. A Brahmachari is expected to stay at the residence of a Guru, without comforts but with bare necessities; for example he is to sleep on Earth; perform service to Guru / Parents; by absorbing the know-how or the awareness of contempory happenings without reactions as mere water drops on a lotus leaf! Besides one’s own Parents and his Guru (teacher), a Brahmachari has ten more Teachers viz. the son(s) of Guru, those who provide service, afford Knowledge and awareness of daily tasks, a Dharmic or a Virtuous; a Pavitra or a Puritan, ‘Vishwasi’or a Confidant worthy of Trust, ‘Shaktimaan’ or a source of Physical Strength, an ‘Udaar’ or liberal-minded, ‘Sadhu Swabhaav’ or Gentleman and a person of his own clan. A Brahmana is stated to have three births, one from his mother, another after wearing Yagnopaveet and the third after taking ‘diksha’ (observance) of Yagna. At the time of ‘Yagnopaveeta dharana’, mother is Gayatri and ‘Acharya’ or the intiator is father; the latter too is the Guru since the Brahmachari is bestowed with the authority of learning Vedas or ‘Vedadhyaayana’ and heretofore, boy was as good as others. But, since then or after Gayatri’s eligibility, a Brahmachari is bound by do’s and don’t’s as that eligibility entails duties such as wear Mekhala skin, Danda, ‘Vastras’ (clothes) as presribed and of course the Yagnopapeet. He should always maintain purity, discipline, restraint and dignity.He ought to be involved with the use of flowers, fruits, water, ‘Samidhas’ or dry wooden pieces for Agni Homams, mrittika or the water-bed earth, kusha grass, and such other material for the use of Sacred Tasks.

Needless to emphasise that a Brahmachari should get rid of meat, madya (intoxicants), gandha or scented bases, flower garlands, violence, body-decoratives and scents, footwear, umbrellas, dance and music other than for religious purposes. The other ‘taboos’include ‘Asatya’ (utterances of lies), ‘Asteya’ (stealing), ‘Para Ninda’(criticism of others), company of women and involvement of ‘Arishad -vargas’ or the Six Enemies of human beings like desire, anger, greed, attachment, ego and envy. Whenever there is ‘Guru Ninda’ or criticism of Guru by others, be passive or aviod or close the ears. Thus a ‘Vidyardhi’ or a ‘Brahmachari’ has to euip and prepare himself in all the directions of moral life fully before he enters the hard core life of ‘Garhastya’ ahead! Before marriage, one has to realise that the two major corner-stones of wedded life are the kind of woman to marry and the utmost consideration of earning livelihood in a righteous way; mutual compatibility of man and woman by according equal status to each other is the key to perform ‘Dharmika Vidhis’ or the Duties of Virtue to accomplish the four essential ingredients of ideal human life viz. Dharma (Rectitude), Artha (Wealth / Well Being), Kama (Fulfillment of Desires) and Moksha (Salvation).

Kannanudo Karimukil കണ്ണനുണ്ടോ കരിമുകില്‍ വര്‍ണ്ണനുണ്ടോ...

What is Shiv Ling (Shiva Lingam)?.

ചില്ലുമേടയിൽ ഇരുന്നു ഈ സാധുക്കളേ കല്ലെറിയല്ലേ ....

ഗുരുനാരായണൻ കാണിച്ചു തന്ന വഴിയെ നടക്കുന്നില്ല, ഗുരുവിന്റെ കൃതികൾ ആരും പഠിക്കുന്നില്ല എന്ന് പണ്‍ടിതമന്യന്മാർ ഒത്തിരി  വേവലാതിപ്പെടാരുന്ടു.

ഇപ്പോൾ കണ്ട ശ്രീനാരായണ ഗുരു തിടമ്പ് എഴുന്നള്ളത്ത് ആചാരത്തെ 2000 2001 കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു യുക്തിവാദിയുടെ വേഷം കെട്ടി നടന്ന കാലത്ത് ഞാൻ അതി നിശിതമായി വിമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്ന് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അവരോടു ബഹുമാനം ആണ് തോന്നുന്നത്. ഞാൻ പാശ്ചാത്തപിക്കുന്നു

AC മുറിയിൽ എന്നെപ്പോലെയുള്ളവർ ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു കമ്മെന്റ് ഇടുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മഹത്തായ കാര്യം ആണ് ഈ സാധു ഗുരുഭക്തർ ചെയ്യുന്നത്.

അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന - അവര്ക്ക് സർവ്വസ്വവും ആയി നിലകൊള്ളുന്ന മഹാ ഗുരുവിനെ അവർക്ക് ശരിയെന്നുതോന്നുന്ന രീതിയിൽ  അവർ ഉന്നതമായ രീതിയിൽ ആദരിക്കുന്നു.

ശിവഗിരിയിൽ സന്യാസിമാർ ഗുരുവിന്റെ പ്രതിമയോ ചിത്രമോ ഒക്കെ റിക്ഷയിൽ ഇരുത്തി വലിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നത്  നിറ കണ്ണോടെ ആണ് ഞാൻ കണ്ടുനിന്നിട്ടുള്ളത്.

സർവ്വതിനും മുകളിൽ ഗുരുവിനു നല്കുന്ന സ്ഥാനത്തിന്റെ പല പല നിദർശനങ്ങൾ ആണത്. അതിനെ ആക്ഷേപിക്കുന്നത് വലിയ പാപം തന്നെ ആണ്.

ഗുരുവിന്‍റെ തത്ത്വങ്ങളെല്ലാം മാധുര്യമുള്ള സങ്കല്പങ്ങള്‍ മാത്രമേ ആയിരിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് വിചാരിക്കാനാണ് ദീര്‍ഘദൃഷ്ടി ഇല്ലാത്തവര്‍ക്ക് തോന്നിയത്.

നടരാജ ഗുരു പറയുന്നു ~ "എന്നാല്‍ സംഭവിച്ചതങ്ങനെയല്ല. ഗുരുവിന്റെ തത്ത്വവല്ലരി പൂവിട്ടു. അതില്‍നിന്നും കാലാകാലം മാധുര്യമുള്ള പഴങ്ങളും ജനതയ്ക്ക് ലഭിക്കുവാന്‍

തുടങ്ങി. താല്‍ക്കാലികമായ പ്രയോജനം പലര്‍ക്കും ലഭിച്ചതിനു പുറമേ കാലാന്തരത്തില്‍ മാനവ ലോകത്തെ ആകമാനം ബാധിക്കുന്ന നന്മയുടെ നവമുകുളങ്ങളും അവിടുത്തെ ധ്യാനാത്മക ജീവിതത്തിന്റെ പൂന്തോപ്പില്‍ അരുണോദയം പോലെ നിശബ്ദമായും കരതലാമലകം പോലെ നിസ്തര്‍ക്കമായും ഒന്നിനെത്തുടര്‍ന്നു ഒന്നായി വിരിയുവാന്‍ തുടങ്ങി.

ചിലര്‍ ഗുരുവിന്റെ പേരില്‍ വായനശാലകള്‍ സ്ഥാപിച്ചു. അവ പ്രായേണ ആദ്ധ്യാത്മിക കേന്ദ്രങ്ങളായി വികസിച്ചു. അതിനു ചുറ്റും പുതിയ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥകള്‍ തനിയേ രൂപം കൊണ്ടു.

ഈ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയെല്ലാം പ്രാണവായുവായി വര്‍ത്തിച്ചിരുന്നവര്‍ വെറും സാധാരണക്കാര്‍ മാത്രമാണ്.നിറഞ്ഞ ആത്മാര്‍ത്ഥത ഉള്ളവര്‍,ത്യാഗമൂര്‍ത്തികള്‍. അവരുടെ നെറുകയില്‍ കൃപാലുവായ ഗുരുവിന്‍റെ ആശിസരുളുന്ന അംഗുലീസ്പര്‍ശം ഏറ്റിട്ടുണ്ട്. അതാണവരുടെ ശക്തിയും ഉത്തേജനവും.

അവര്‍ ഗുരുവിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ എഴുന്നള്ളിച്ചുകൊണ്ട് ഘോഷയാത്ര നടത്തും. മഹാന്മാരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന വിപുലമായ യോഗങ്ങള്‍ വിളിച്ചുകൂട്ടും.ദീര്‍ഘവീക്ഷണമുള്ള ഗുരു ഊന്നുന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പതറാത്ത കാലടികള്‍ വച്ച് മുന്നേറുവാന്‍ ശ്രമിക്കും.

അതിനായ് ആത്മാര്‍പ്പണം ചെയ്തു മുന്നോട്ടുവന്നവര്‍ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ മര്‍ദ്ദനവും അസമത്വവും അനുഭവിച്ചവരായിരുന്നു. അവരുടെ സംഘടന തിരുവിതാംകൂറിലും കൊച്ചിയിലും മലബാറിലും നൂറുനൂറു ശക്തികേന്ദ്രങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചു. അതിന്‍റെ സ്വാധീനം ക്രമേണ സിലോണിലേക്കും മദ്രാസ് പ്രവിശ്യയിലേക്കും ദക്ഷിണേന്ത്യയിലൊട്ടാകെയും വ്യാപിച്ചു."

ഗുരു രജനീഷ് ഓഷോ പറയുന്നു ' ഒരു വലിയ പക്ഷി അതിന്റെ പാട്ടുപാടുന്നു ഒരു ചെറിയ പക്ഷി അതിന്റെ പാട്ട് പാടുന്നു. അറിവുള്ളവർ വിലയിരുത്തേണ്ടത് ഏതാണ് വലിയ പാട്ടെന്നല്ല, മറിച്ചു എത്രമാത്രം ആത്മാർധമായാണ് ആ  കിളികൾ പാടിയതെന്നാണ് "

അവര്ചെയ്യട്ടെ, അത് തെറ്റാണെങ്കിൽ കരുണാമയനായ മഹാഗുരു അവരോടു പോറുത്തോളും . കാരണം അവിടുന്ന് ദയയുടെ - കാരുണ്യത്തിന്റെ മഹാസാഗരമാണ്..

മഹാഗുരു നാരായണൻ എല്ലാവരെയും അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ ~ Adv Manoj Kumar Aryan

https://www.facebook.com/groups/agniguru/

ഇന്ത്യയെ കണ്ടെത്തല്‍; ഒരു അമേരിക്കന്‍ സംന്യാസിയുടെ യാത്രാപഥങ്ങള്‍~ ശ്രീകാന്ത് കോട്ടക്കല്‍

സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍ ചിക്കാഗോയില്‍ നടത്തിയ പ്രഭാഷണത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കറിയാം. അതിനും അരനൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം ജനിച്ച ഒരു ചിക്കാഗോക്കാരന്റെ കഥയാണിത്. വിവേകാനന്ദനെക്കുറിച്ച് കേള്‍ക്കുകപോലും ചെയ്യാത്ത ഒരു ബാലന്‍, അജ്ഞാതമായ ഒരുള്‍വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രേരണയില്‍ വീടുവിട്ടിറങ്ങുകയും ലോകം മുഴുവന്‍ എന്തിനെയോ തിരഞ്ഞുനടക്കുകയും ഒടുവില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ വന്ന് അത് കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്ത കഥ! റിച്ചാര്‍ഡ് സ്ലാവിന്‍ എന്ന അമേരിക്കന്‍ സായിപ്പ്, രാധാനാഥ് സ്വാമിയായി മാറിയ കഥ

ജൂതമതവിശ്വാസികളായ ജെറാള്‍ഡ് സ്ലാവിനും ഭാര്യ ഇഡ്‌ലെയും ചിക്കാഗോയില്‍നിന്ന് ഹൈലന്‍ഡ് പാര്‍ക്കിലെ ഷെര്‍വുഡ് ഫോറസ്റ്റിലേക്ക് താമസം മാറിയതിന് ഒരു കാരണമുണ്ടായിരുന്നു: മക്കള്‍ മാലിന്യങ്ങളില്ലാത്ത ചുറ്റുപാടില്‍ വളരണമെന്ന മോഹം. അങ്ങനെ അവരുടെ മക്കള്‍, മാര്‍ട്ടിയും ലാറിയും റിച്ചാര്‍ഡും, തെളിഞ്ഞ് ശുദ്ധമായ പകലുകളില്‍ തുമ്പികളെപ്പോലെ സ്വച്ഛന്ദമായി വളര്‍ന്നു; തടാകങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലെ ഉദയവും മരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം മറയുന്ന സന്ധ്യയും കണ്ടു. നന്മയും കരുണയും നന്ദിയുമാണ് മതം എന്ന് പഠിച്ചു.

അവരില്‍ ഒരാള്‍ - റിച്ചാര്‍ഡ്- എട്ടുവയസ്സുമുതല്‍ എന്തുകൊണ്ടോ നിലത്തിരുന്നായിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാറ്. ചമ്രംപടിഞ്ഞ്, പടിഞ്ഞാറന്‍ദേശങ്ങളില്‍ ഒട്ടും പതിവില്ലാത്തവിധം.

അവന്‍ എന്തും പഴയതുമാത്രമേ ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ: അവന്റെ വസ്ത്രം, കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍, പാദരക്ഷകള്‍ എല്ലാം നരച്ചതും പഴഞ്ചനും. മൂത്തജ്യേഷ്ഠന്‍ മാര്‍ട്ടി കൊണ്ടുവരുന്ന നാടോടിഗീതങ്ങള്‍ സ്‌കൂളില്‍ ചേര്‍ന്ന കാലംമുതല്‍ അവന് പ്രിയപ്പെട്ടതായി: 'പ്രഭാതത്തില്‍ ഞാന്‍ ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞു, എന്റെ വഴി കണ്ടെത്താന്‍ എന്നെ സഹായിക്കേണമേ' എന്ന ഈരടി റിച്ചാര്‍ഡിന്റെയുള്ളില്‍ അക്കരെനിന്ന് ആരോ പാടുന്നതുപോലെ മുഴങ്ങി.

വളരുന്തോറും റിച്ചാര്‍ഡിനേത്തേടി വേറേയും ഗാനങ്ങള്‍ വന്നു: ജോര്‍ജ് ഹാരിസണ്‍, റേ ചാള്‍സ്, ജോണി റിവേഴ്‌സ്...

അവയില്‍ നിറയെ വിപ്ലവം, വിമോചനം, വിഗ്രഹഭഞ്ജനം. മരിജുവാനയും എല്‍.എസ്.ഡി.യും മണക്കുന്ന ആ പാട്ടുകള്‍ പാടിനടന്ന ഹിപ്പികളെ അവന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവനും അവരിലൊരാളാവാന്‍ കൊതിച്ചു. പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ റിച്ചാര്‍ഡിന്റെയുള്ളില്‍ തീപ്പൊരികളായിത്തെളിഞ്ഞു: വെളുത്തവന്‍ സുഖിക്കുമ്പോള്‍ കറുത്തവന്‍ അടിമയാവുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? പതിനായിരങ്ങള്‍ ചത്തുവീഴുന്ന വിയറ്റ്‌നാം യുദ്ധം എന്തിന്? മാല്‍ക്കം എക്‌സിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍, ബ്ലൂസിന്റെ മരണവേദനയൂറുന്ന വിഷാദഗാനങ്ങള്‍, മിഷിഗണ്‍ തടാകത്തിലെ ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞില്‍ കാല്‍തെന്നിവീണുള്ള പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ മരണം... ജീവിതവും മരണവും പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാത്ത ചോദ്യങ്ങളായി അവന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു. വീടിന്റെ താഴെ മുറിയില്‍ മീന്‍വലകെട്ടി, അതില്‍ നീലവെളിച്ചം നിറച്ച്, രഹസ്യമായി ലഹരിപുകച്ച്, നീട്ടിവളര്‍ത്തിയ മുടിയുലച്ച് റിച്ചാര്‍ഡ് പാടി: ലുക് ടു യുവര്‍ സോള്‍ ഫോര്‍ ആന്‍സര്‍...

പത്തൊന്‍പതാം വയസ്സില്‍ സുഹൃത്തുക്കളായ ഗാരിക്കും ഫ്രാങ്കിനുമൊപ്പം നിലത്തുവിരിച്ചിട്ട ലോകഭൂപടത്തിലേക്ക് ഒരു പകല്‍ മുഴുവന്‍ നോക്കിയിരുന്നശേഷം, റിച്ചാര്‍ഡ് ഒരു യാത്രപുറപ്പെട്ടു. എന്തിനെന്നറിയില്ല, എത്രദൂരമെന്നറിയില്ല. ആകെയുള്ളത് 20 ഡോളര്‍, നരച്ച ജീന്‍സ്, നീട്ടിവളര്‍ത്തിയ മുടി, ഹിപ്പിയുടെ നിഷേധം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍, മുഷിഞ്ഞ തോള്‍സഞ്ചി, പാടാത്ത പാട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു മൗത്ത് ഓര്‍ഗണ്‍. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അന്തംവിട്ടുനിന്ന വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞത് ഇത്രമാത്രം: ''യാത്ര ഒരു വിദ്യാഭ്യാസമാണ്''.

യാത്രയുടെ ആദ്യരാത്രിയില്‍ ലക്‌സംബര്‍ഗിലെ മൈതാനിയില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരന്‍ ഫ്രാങ്ക് പോക്കറ്റടിക്കപ്പെട്ടു: വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ ആദ്യപാഠം. അതോടെ ഫ്രാങ്ക് മടങ്ങി. ഗാരിക്കൊപ്പം റിച്ചാര്‍ഡ് മുന്നോട്ട്.

ചുകപ്പും മഞ്ഞയും വെള്ളയും വയലറ്റും നിറമുള്ള പൂവരശ് പാടങ്ങള്‍ കടന്ന്, പാട്ടുകള്‍പാടി, ഹിപ്പികള്‍ക്കൊപ്പം ബെല്‍ജിയത്തിലേക്ക്, പിന്നെ ഹോളണ്ടിലേക്ക്...

പരിഷ്‌കാരങ്ങള്‍ ഋതുക്കളെപ്പോലെ മാറുന്ന യൂറോപ്പിലെ മഹാനഗരക്കാഴ്ചകള്‍ അവന് സാന്ത്വനമായില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് ചാനല്‍ കടന്ന് ഇംഗ്ലണ്ടിലെത്തി, ട്രാഫല്‍ഗാര്‍ ചത്വരത്തില്‍ ആര്‍ത്തുവിളിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് നടുവില്‍ കണ്ണടച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ഈ പ്രപഞ്ചം ഒരു കുടുംബമായി മാറിയതുപോലെ അവന് തോന്നാന്‍തുടങ്ങി. തന്റെ ആത്മാവില്‍ രഹസ്യമായി ചില രാസപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുവോ?

വഴിയോരത്തിരുന്ന് കീറിപ്പറിഞ്ഞ ഭൂപടം പുറത്തെടുത്തപ്പോള്‍ അതിരെഴാത്ത ദൂരങ്ങളോളം രാജ്യങ്ങള്‍: മൊറോക്കോ, സ്‌പെയിന്‍, പാരീസ്, റോം, സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലന്‍ഡ്, ജര്‍മനി... കാസാബ്ലാങ്കയിലേക്ക് ആരുടേയോ കാറില്‍ പോകുമ്പോഴും പാരീസിന്റെ പുറംവരാന്തകളിലും ആല്‍പ്‌സിന്റെ തണുപ്പണിഞ്ഞ് സ്വിസ് ഗ്രാമങ്ങളിലും അലയുമ്പോഴും താന്‍ എന്താണ് തേടുന്നതെന്ന് റിച്ചാര്‍ഡിന് തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല; എങ്ങോട്ടാണ് ഈ യാത്ര എന്നും. ഇറ്റലിയില്‍ ഫ്‌ളോറന്‍സില്‍ പുരാതമായ സാന്താ ഫിയോറാ കത്തീഡ്രലില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ മണംശ്വസിച്ച്, റോമില്‍ സെന്റ് പീറ്റേഴ്‌സ് ബസലിക്കയില്‍ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തില്‍ക്കുളിച്ച്, ടൈബര്‍ നദിക്കപ്പുറം അസീസിയിലെ പുണ്യാളന്റെ കാരുണ്യം പൂക്കുന്ന മണ്ണില്‍, എരിയുന്ന വെസൂവിയസ് പര്‍വതത്തിന് മുന്നില്‍ ധ്യാനിച്ച്, അങ്ങനെ നിരവധി സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍... 

നിലാവില്‍ മൗത്ത് ഓര്‍ഗണ്‍ വായിക്കുന്നത് കേട്ടുവന്ന ഐറിന്‍ എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പ്രണയം മഞ്ഞുനീരില്‍ നനഞ്ഞ മുല്ലവള്ളിപോലെ തന്നില്‍ പടര്‍ന്നപ്പോള്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അത് കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ അവന്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഗ്രീസിലെ സ്ഫടികംപോലുള്ള പകലുകളില്‍, ഫിഗ് മരത്തണലുകളിലിരുന്ന് വായിച്ചുതീര്‍ത്ത ഭഗവദ്ഗീത, ബൈബിള്‍, താവോ തേ ചിങ്ങ്... ആത്മാവിന്റെ രഹസ്യ ഇടനാഴിയിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരങ്ങള്‍.

ഗ്രീസില്‍വെച്ച് കൂട്ടുകാരന്‍ ഗാരിയുടെ ഉള്ളം പറഞ്ഞു: ജറുസലേമിലേക്ക് പോകൂ. അപ്പോള്‍ റിച്ചാര്‍ഡിന്റെ മനസ്സ് ഒരു പുതിയ വാചകം ഉച്ചരിച്ചു: ഇന്ത്യയിലേക്ക് പോകൂ, ഇന്ത്യയെന്നാല്‍ റിച്ചാര്‍ഡിന് സ്‌കൂളില്‍ പഠിച്ച പാഠങ്ങള്‍ മാത്രം: ദാരിദ്ര്യം, രോഗം, ജനപ്പെരുപ്പം, പാമ്പാട്ടികള്‍, മാന്ത്രികര്‍... എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടോ, എന്തിനോ ഇന്ത്യ വിളിക്കുന്നു.

ബൈബിളിലെ നഗരമായ തെസ്സലോണിക്ക താണ്ടി, വടക്കന്‍ ഗ്രീസിലൂടെ തുര്‍ക്കിയിലേക്ക്.

അതിര്‍ത്തിക്കപ്പുറം ആരുടേതുമല്ലാത്ത ഭൂമിയില്‍ തണുത്ത് മരവിച്ച് കാത്തുനിന്നു. ഇസ്താംബുളില്‍ അന്ന് കോളറ പടരുകയായിരുന്നു. മഞ്ഞില്‍ക്കുളിച്ച് തനിച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ റിച്ചാര്‍ഡിന്റെ മനസ്സ് ചോദിച്ചു: 'എല്ലാ സുഖങ്ങളുമുപേക്ഷിച്ചുള്ള ഈ അലച്ചില്‍ എന്തിനാണ്? എന്തുതേടിയാണ് ?

വീണ്ടും യാത്ര. പുരാതനമായ ടബ്രിസ് നഗരത്തില്‍ പേഴ്‌സ്യയുടെ സ്​പര്‍ശം തുടങ്ങുന്നു. മിസ്റ്റിസിസം മണലില്‍ക്കലര്‍ന്ന ഇറാന്റെ മരുഭൂമികള്‍. പൊടിയില്‍ക്കുളിച്ച പഴഞ്ചന്‍ ബസ്സില്‍, പകല്‍വെയിലും പാതിരാനിലാവും താണ്ടി ഒഴിഞ്ഞ ദൂരങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട്. മണ്‍വീടുകളും ഒട്ടകക്കൂനുകളും പാളിമറയുന്ന പര്‍ദകളും കണ്ട്, നാടോടികളുടെ മൂളക്കങ്ങള്‍ കേട്ട്... ഇടയ്ക്ക് മൗത്ത് ഓര്‍ഗണ്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് വിതുമ്പിപ്പോയി: ഓര്‍മയില്‍ അമ്മ. ടെഹ്രാനിലെ തെരുവിലിരുന്ന് വീട്ടിലേക്ക് അവന്‍ എഴുതി: ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ ജാലകത്തിലൂടെ ജീവിതത്തെ കാണുന്നു. ഇതുവരെ ഞാന്‍ പടിഞ്ഞാറിന്റെ ജാലകം വഴിയാണ് നോക്കിയത്. ഇനി

കിഴക്കിന്റെ കിളിവാതിലുകള്‍ തുറക്കട്ടെ...

മെസ്ഹദിലെ രാവുകളില്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് ഇസ്‌ലാമിനെ അറിഞ്ഞു. മരുഭൂമിയും കാരക്കോറം മലനിരകളും പകുക്കുന്ന ചുരം

വഴി അഫ്ഗാനിസ്താനിലേക്ക്: ഹെറാത്ത്, കാണ്ഡഹാര്‍, കാബൂള്‍... ഏറ്റവും ദരിദ്രര്‍, അതേസമയം ഏറ്റവും സന്തോഷവാന്മാരും. കാബൂളില്‍വെച്ച്, നീലക്കണ്ണുള്ള ഹോളണ്ടുകാരിയുടെ വീട്ടില്‍ കാമത്തിന്റെ സര്‍പ്പങ്ങള്‍ അവന്റെ ഇളംശരീരത്തിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുകയറിയ

രാത്രി. അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിയോടിയത് ചരിത്രം വഴിനടക്കുന്ന ഖൈബര്‍പാസ്സിലേക്ക്. പെഷവാര്‍ വഴി വാഗാ അതിര്‍ത്തിയില്‍. ഒരു ചുവടിനപ്പുറം ഇന്ത്യ!

കാവല്‍ക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു: ''ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഭിക്ഷക്കാര്‍ വേണ്ടുവോളമുണ്ട്, ഇനി വേണ്ട''. ഒരു പകല്‍ മുഴുവന്‍ മരച്ചുവട്ടില്‍ കരഞ്ഞിരുന്നപ്പോള്‍, ഡ്യൂട്ടിമാറിവന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മനമലിഞ്ഞു. അങ്ങനെയവന്‍ ഇന്ത്യയുടെ മണ്ണില്‍ പദമൂന്നി.

പഴയ ഡല്‍ഹിയിലെ പുരാതന ഗലികള്‍, ചുകന്ന മുളകരച്ച ഭക്ഷണം: ചോറ്, ദാല്‍, റൊട്ടി, ചട്ട്ണി... ചാന്ദ്‌നി ചൗക്കില്‍ വെച്ച് റിച്ചാര്‍ഡ് ആദ്യമായി പശു എന്ന മൃഗത്തെക്കണ്ടു. അതിന്റെ നിഷ്‌കളങ്കമായ കണ്ണുകള്‍ അവനെ സസ്യാഹാരിയാക്കി. പാമ്പാട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം വഴിയോരത്ത് ഉറക്കം. ലോക യോഗസമ്മേളനം നടക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു. ക്ഷണിക്കാതെ ചെന്നുകയറിയ താനാണ് അവിടെയുള്ളവരില്‍ ഏറ്റവും ഇളയ ആള്‍ എന്ന് മനസ്സിലായി. അവിടെ, സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇച്ഛാനുസരണം കുറയ്ക്കുകയും കൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വാമി രാമ, നെഹ്രു ജാക്കറ്റ് ധരിച്ച ജിദ്ദു കൃഷ്ണമൂര്‍ത്തി: ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള വിശാല വാതായനങ്ങള്‍.

അന്ന് കൊണാട്ട് സര്‍ക്കസ്സില്‍ അശോകമരച്ചുവട്ടില്‍ ഉറങ്ങി. അവിടത്തെ ഒരു കടയില്‍ നീലനിറത്തിലുള്ള, ഓടക്കുഴല്‍ വിളിക്കുന്ന പശുപാലകന്റെ ചിത്രം ആദ്യമായി റിച്ചാര്‍ഡ് കണ്ടു.

പക്ഷേ, അത് ആരാണ് എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

ഡല്‍ഹിവിട്ട് ഡെറാഡൂണിന്റെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ തണുത്തകാറ്റാല്‍ തഴുകി ഹിമാലയം അണച്ചുപിടിച്ചു. ഗംഗയ്ക്കപ്പുറം സ്വാമി ശിവാനന്ദയുടെ ആശ്രമം. ചിക്കാഗോയില്‍വെച്ച് ധരിച്ച നരച്ച ജീന്‍സ് ഊരി ഗംഗയിലെ ഒഴുക്കിലേക്കെറിഞ്ഞു: ഇനി വേഷം കാഷായം; ഗംഗ അമ്മയും അധ്യാപികയും. മൗത്ത് ഓര്‍ഗനും ഒഴുക്കിലുപേക്ഷിച്ചു: ഇനി പ്രകൃതിയുടെ പാട്ട്.

ഋഷികേശും വിട്ട് മുകളിലേക്ക്...ആറടിപ്പൊക്കവും നിലത്തിഴയുന്ന ജടയുമുള്ള മഹാവീര്‍ദാസ് തത്‌വല്ലാ ബാബയുടെ കൂടെ ഗുഹാവാസം തുടങ്ങി. ധ്യാനം ശീലിച്ചു, മനസ്സിന്റെ അടരുകള്‍ അഴിഞ്ഞു, മൗനം ഭാഷയായി. ഒരുപാട് നാളുകള്‍ക്കുശേഷം റിച്ചാര്‍ഡിന്റെ മനസ്സ് വായിച്ച് ബാബ ചോദിച്ചു: നിനക്ക് പോകണമല്ലേ? ഗുഡ്‌ബൈ!

ലക്ഷ്മണ്‍ഝൂല കടന്ന്, ദേവപ്രയാഗയ്ക്കുമപ്പുറം ചാരക്കണ്ണുകളുള്ള ജടാധാരി കൈലാസ് ബാബയുടെകൂടെ കഴിഞ്ഞ നാളുകള്‍. ഗുഹയില്‍ ഒരേ പുതപ്പിനുള്ളില്‍ ഉറക്കം. കാട്ടില്‍ അലയാനും വേരുകളും മരുന്നുകളും തിരിച്ചറിയാനും ബാബ പഠിപ്പിച്ചു; വേപ്പിലകൊണ്ട് പല്ലുതേക്കാനും മണ്ണുതേച്ച് കുളിക്കാനും ശീലിപ്പിച്ചു. ഇരുപതാം വയസ്സില്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് മറ്റൊരു രൂപമായി: തൂക്കം കുറഞ്ഞ് ചര്‍മം വിണ്ടു, ചുണ്ടും പാദങ്ങളും മുറിഞ്ഞു. നാഗസംന്യാസിമാര്‍ അവനെ വിളിച്ചു: വരൂ, നഗ്‌നനാവൂ, നാഗനാവൂ. പക്ഷേ, ഇതല്ല വഴി എന്ന് മനസ്സുപറഞ്ഞു. അവന്‍ അവരെയുപേക്ഷിച്ച് യാത്രതുടര്‍ന്നു.

ഹിമവഴികളിറങ്ങി കാശിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ വീണ്ടും നീലപ്പയ്യന്റെ ചിത്രം. ഇപ്പോഴും അറിയില്ല അതാരാണ് എന്ന്. മലിനവസ്ത്രധാരിയായി, ഭിക്ഷാപാത്രവുമായി മണികര്‍ണികാഘട്ടില്‍ എരിയുന്ന ചിതകള്‍ കണ്ടിരുന്നു. അഹങ്കാരങ്ങളെല്ലാം പടംപൊഴിക്കുന്ന ആത്മവിദ്യാലയമായി ഇന്ത്യ മുന്നില്‍ തിളങ്ങി.തിരക്കുപിടിച്ച് ഏതോ രാത്രി വണ്ടികയറി കൊല്‍ക്കത്തയിലെത്തി മദര്‍തെരേസയെയും മാ കാളിയെയും വണങ്ങി. ഒരുനാള്‍ ബോംബെയില്‍ എത്തി. വിക്ടോറിയന്‍ മാതൃകയിലുള്ള രമ്യഹര്‍മ്യങ്ങള്‍ക്ക് താഴെ ഭിക്ഷാടകനായിരുന്നു.

ഒരുത്സവപ്പകലില്‍ അലഞ്ഞെത്തിയ പൂജാപന്തലില്‍ വീണ്ടും നീലപ്പയ്യന്റെ ചിത്രം. ആരോപറഞ്ഞുകൊടുത്തു: ഇതാണ് ശ്രീകൃഷ്ണന്‍. അവിടെവെച്ച് ശ്രീലാപ്രഭുപാദ എന്ന ഭക്തപണ്ഡിതന്റെ ഭാഷണം കേട്ടു, ഹരേകൃഷ്ണ ഹരേരാമ പാടി, നൃത്തമാടി. റിച്ചാര്‍ഡിന്റെ മനസ്സുപറഞ്ഞു: മുന്നിലിതാ നിന്റെ ഗുരു.

ബോംബെയില്‍നിന്ന് എത്തിയത് കഞ്ചാവിന്റെ മണവും ചുംബനങ്ങളുടെ സീല്‍ക്കാരങ്ങളും ഇടകലര്‍ന്ന, ഗോവയിലെ കലാഗുട്ടാ ബീച്ചില്‍. അവിടെ, തെങ്ങിന്‍തോപ്പില്‍, കടല്‍നീലിമയിലേക്ക് നോക്കി ധ്യാനിച്ചിരുന്ന ആഴ്ച. എറിഞ്ഞുടയ്ക്കുന്ന തേങ്ങ മാത്രം ഭക്ഷണം. ഹിപ്പികള്‍ കടന്നുപോയി, റിച്ചാര്‍ഡിന് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. താനിപ്പോള്‍ മറ്റൊരാളാണ്. ഇന്ത്യ, തന്നെ മറ്റൊരാളാക്കിയിരിക്കുന്നു.

യാത്രതുടര്‍ന്നത് അയോധ്യയിലേക്ക്. സരയൂ നദീതീരത്ത് ഉറക്കം. പ്രയാഗയില്‍ കുഭമേള കഴിഞ്ഞ് ഗംഗ മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ ഒഴുക്കില്‍പ്പെട്ടു. ഒലിച്ചുപോയ അവനെ ദൈവം കാത്തുവെച്ചതുപോലുള്ള ഒരു പാറ തടഞ്ഞു. ജീവന്‍ ശേഷിച്ചു.

ഒരു ജന്മാഷ്ടമിനാളിലാണ് റിച്ചാര്‍ഡ് മഥുരയില്‍ എത്തിയത്.സര്‍വം കൃഷ്ണമയം. കൃഷ്ണഗീതികള്‍ പാടി സംന്യാസിമാര്‍. മഥുരയും കടന്ന് വൃന്ദാവനത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എവിടേയും 'രാധേ രാധേ' വിളികള്‍, വ്രജഭാസികള്‍, നൂറ് നൂറ് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍, ഗോധൂളികള്‍ പറക്കുന്ന വീഥികള്‍, തുളസി മണക്കുന്ന രാസപൂര്‍ണിമാ രാത്രികള്‍... അവിടെ പലരേയും പരിചയിച്ചു: സ്വാമി ബോണ്‍ മഹാരാജ്, രാമകൃഷ്ണദാസ്, പരമഹംസസമാനനായ കൃഷ്ണദാസ് ബാബാജി... പിന്നെ, ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍, ഒറ്റമുറിയില്‍, ഗോപീജനവല്ലഭനെപ്പൂജിച്ച് കഴിയുന്ന ഘനശ്യാം. കുടത്തില്‍ വെള്ളമെടുക്കാന്‍മാത്രം പൂജാമുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങുന്ന മനുഷ്യന്‍. തണുത്തുവിറയ്ക്കുന്ന രാത്രിയില്‍ തന്റെ പുതപ്പുകൊണ്ട് റിച്ചാര്‍ഡിനെ പുതപ്പിച്ച് സ്വയം തണുത്തുമരവിച്ച് കിടക്കുന്ന ഘനശ്യാം, ആ ഒരൊറ്റ കര്‍മത്തിലൂടെ ഇന്ത്യയുടെ സംസ്‌കാരവും സന്ദേശവും അവന് പകര്‍ന്നുകൊടുത്തു: ത്യാഗമാണ് ഇന്ത്യ!

വൃന്ദാവനത്തില്‍ ഒരു മേല്‍വിലാസമായപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍നിന്ന് അമ്മയുടെ കത്തുവന്നു: എന്ത് തെറ്റാണ് ഞങ്ങള്‍ ചെയ്തത്?

നീ ഗുഹയില്‍ക്കഴിയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെങ്ങനെ ഇവിടെ? സഹോദരന്‍ ലാറി എഴുതി: നമ്മുടെ അച്ഛന്റെ മുടി നരച്ചിരിക്കുന്നു. നീ പോയതുമുതല്‍ അദ്ദേഹം ചുമരിലേക്ക് തറപ്പിച്ച് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ് -നിന്നെയോര്‍ത്ത്...

കത്തുമായി യമുനയുടെ മണല്‍ത്തിട്ടില്‍ റിച്ചാര്‍ഡ് കരഞ്ഞുകിടന്നു. പുതപ്പായി നക്ഷത്രഖചിതവാനം, ഉണര്‍ത്തു പാട്ടായി അമ്പലമണിനാദങ്ങള്‍... മനസ്സില്‍ ത്യാഗമൂര്‍ത്തികള്‍: യേശു, ബുദ്ധന്‍, ഇബ്രാഹിം... ഒരു കരവിടാതെ മറുകരയിലെത്തില്ല.

അലഞ്ഞലഞ്ഞെത്തിയത് രാധയുടെ ഗ്രാമമായ വര്‍സാനയില്‍. അവിടെവെച്ച് ജടപിടിച്ച മുടിമാറ്റി മുണ്ഡിതനായി.

ഹിപ്പിയില്‍നിന്ന് ഹാപ്പിയിലേക്ക്:

സച്ചിദാനന്ദം!

ആ സമയത്തുതന്നെയാണ് ശ്രീലപ്രഭുപാദ വൃന്ദാവനത്തില്‍ എത്തിയത്. പ്രഭാഷണത്തിന് മുന്നില്‍ മുണ്ഡിതശിരസ്‌കനായി, മുഷിഞ്ഞ ചേലയുടുത്ത്, ഭിക്ഷാപാത്രവുമായി റിച്ചാര്‍ഡ് ഇരുന്നു. പടിഞ്ഞാറിന്റെ ചാരവര്‍ണം മാഞ്ഞു. പകരം നിറയെ കിഴക്കിന്റെ വെളിച്ചം. പ്രഭുപാദ അടുത്തുവിളിച്ച് ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു: ഇപ്പോള്‍ നീ വീട്ടിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ചിക്കാഗോയില്‍പിറന്ന റിച്ചാര്‍ഡ് വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോധൂളിയില്‍ കുളിച്ചിരുന്ന് രാധാനാഥ് ആയി. ഒരേ ജന്മത്തില്‍ രണ്ട് ജന്മം...

ദ്വിജന്‍!

ഡല്‍ഹിലെ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തില്‍ പഴയ റിച്ചാര്‍ഡ്, പുതിയ രാധാനാഥ്, എത്തിയത് ഭിക്ഷാപാത്രവുമായി, കാഷായമുടുത്തായിരുന്നു. മുപ്പത്തി അയ്യായിരം അടി മുകളില്‍ പറക്കുമ്പോഴും കഴിച്ചത് പാവപ്പെട്ട വ്രജഭാസികള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ റൊട്ടി. ബെല്‍ജിയം വഴി ഹോളണ്ടിലേക്കും അവിടെനിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്കും... അവിടെ, ഒരു വീട് കാത്തുനിന്നു. അടുക്കളയില്‍ സസ്യഭക്ഷണങ്ങളുടെ പാചകപുസ്തകവുമായി അമ്മ, സംന്യാസിയായ മകനുവേണ്ടി വിഭവങ്ങളുണ്ടാക്കി വിളമ്പി, നെറുകയില്‍

ചുംബിച്ചു...

റിച്ചാര്‍ഡ് സ്ലാവിന്‍ മരിച്ചു. രാധാനാഥ് സ്വാമി തന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

സ്വാമി രാധാനാഥ്

ഗൗഡിയ വൈഷ്ണവരുടെ ആചാര്യനായ സ്വാമി രാധാനാഥ് 1950 ഡിസംബര്‍ 7-ന് അമേരിക്കയിലെ ചിക്കാഗോയില്‍ ജനിച്ചു. മുഖ്യമായും ബോംബെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന അദ്ദേഹം വൈഷ്ണവാശയങ്ങളുടെയും ഇന്ത്യന്‍ സംസ്‌കാരത്തിന്റെയും സന്ദേശവുമായി അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും വിപുലമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥയായ 'The Journey Home: Auto biography f an American Swami' ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മികാന്വേഷണങ്ങളുടെയും അലച്ചിലുകളുടെയും വിധി തെളിക്കുന്ന വഴികളുടെയും രേഖപ്പെടുത്തലാണ്.

RSS Shakha in animation ~ സംഘ ശാഖ ആനിമേഷൻ

The word Hindu~

This word Hindu is not a Sanskrit word. It was given by the Muhammadans. You know that there is a river, Indus, which in Sanskrit is called Sindhu. The Muhammadans pronounce s as h. Instead of Sindhu, they made it Hindu. So Hindu is a term that is not found in the Sanskrit dictionary, but it has come into use. But the real cultural institution is called varnasrama. There are four varnas (social divisions)--brahmana, ksatriya, vaisya, and sudra--and four asramas (spiritual divisions)--brahmacarya, grhastha, vanaprastha, and sannyasa. According to the Vedic concept of life, unless people take to this system or institution of four varnas and four asramas, actually they do not become civilized human beings. One has to take this process of four divisions of social orders and four divisions of spiritual orders; that is called varnasrama. India's culture is based on this age-old Vedic system. ~Srila Prabhupada:

Sri R.Sankar The Great ~ മഹാനായ ശ്രീ ആര്‍ ശങ്കര്‍

Sri. R.Sankar a far sighted educationalist,intelligent lawyer and social reformer ,the former General Secretary of Sree Narayana Dharma Paripalana Yogam (SNDP) and Sree Narayana Trust,the former Education

Minister and former Chief Minister of the state had started a chain of 14 Higher Educational Institutions all over Kerala under the world famous name “Sree Narayana Colleges” by establishing Sree Narayana Trust in 1950. These colleges have been playing a very decisive role in the upliftment of the downtrodden sections of people from the darkness of caste, religion and illiteracy. Sri Sankar’s next mission was health care of the helpless. For this he started a hospital at Kollam under Sree Narayana Medical Mission. Now a Nursing School and Sankar Institute of Medical Sciences & Research(SIMS) are functioning prestigiously by opening various avenues of health care.

One of the towering figures in Kerala politics with his courageous and inimitable style of functioning, Shri R. Sankar became the third Chief Minister of Kerala during one of the most turbulent periods in the State’s political history. Shri. Sankar was born in the village of Kuzhikkalidavaka in Kottarakkara Taluk on April 30, 1909 as the fifth son of Shri Raman and Smt. Kunchali Amma. Though born in a large family and despite the not so favourable conditions, he was fortunate enough to get good education. Shri. Sankar’s formal education began in the Puthoor Primary School and later continued in the English School, Kottarakkara.

In 1924 he passed from the High School. Shri. Sankar joined Maharajas College, Thiruvananthapuram, the present University College, with thehelp of a wealthy and benevolent relative, as his father could not afford the expenses for his education. After graduating from Maharajas College, he joined Law College, Thiruvananthapuram in 1933.

After studies, Shri. Sankar took to teaching to earn a living. He joined Sivagiri High School as Principal. It was during those days, that he associated himself with the activities of the SNDP Yogam. A very good orator, he impressed many with his inspiring talks on the social injustice prevalent in those days, particularly the discriminatory attitude shown towards backward class communities. He also raised his voice for equal opportunities for backward classes, in all sectors. He studied Kumaran Asan’s poetry deeply and attended many literary meetings throughout Travancore.

Having started public life as a teacher and lawyer, he was drawn to politics with the birth of the State Congress. The end of the ‘Nivarthana agitation’ and the gradual growth of the State Congress, accelerated Sankar’s rise as a political leader. He participated in the freedom struggle and was arrested and put in jail. After India’s independence he focused his attention on strengthening the Congress party. Later, taking a break from the Congress party, he began to work in the SNDP Yogam.

His work during this period served a great deal to bring backward class communities into the fold of the Congress party. During his long association with the SNDP Yogam of over 13 years, he served the Yogam as its General Secretary, President and Chief of the SN Trust. Under his leadership the SNDP Yogam gave emphasis to the field of education and started many educational institutions. Shri Sankar returned to the State Congress at a crucial juncture, when it was going through one of its worst periods. His organising skills and leadership qualities became evident in the election held after independence. He was elected to the Travancore Assembly in 1948. He also became a member of the Travancore-Cochin Assembly from 1949 to 1956. Shri. Sankar was a member of the Constituent Assembly and also a member of the Franchise and Delimitation Commission and the Reforms Committee constituted after the introduction of the Responsible Government. He led the Congress party as KPCC President during the 'Liberation Struggle'. The Congress won the elections in 1960 under Shri. Sankar’s leadership and he became the Deputy Chief Minister in the Pattom Thanu Pillai ministry. He handled Finance portfolio from 1960 to 1962. When Shri. Pattom Thanu Pillai was appointed as Governor, Shri. Sankar became the Chief Minister of Kerala from September 26, 1962 to September 10, 1964.

Shri. R. Sankar was an able administrator and statesman. His track record as the Chief Minister of Kerala is ample proof of his administrative skills. He brought about many economic reforms while handling the finance portfolio. He served as the Chairman of the Committee of Privileges from 1960 to 1964. He was also the editor of a newspaper called ‘Dinamony’. His wife was Smt. Lekshmikutty Amma and they have one son and one daughter. Shri. Sankar died at the age of 63 on November 6, 1972.

The Assembly paid its homage to him on November 13, 1972.

Homa Manthra ~ Guru Narayana ഹോമ മന്ത്രം ~ ഗുരു നാരായണൻ

ചെമ്പഴന്തിയിൽ നിന്നൊരാൾ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ കാണാനാവുന്നുണ്ട്

നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ വെളിച്ചംതേടി നടക്കണം -സജീവ് കൃഷ്ണൻ

"എഴുന്നേറ്റു നടക്കുന്നു, ചെമ്പഴന്തിയിൽനിന്നൊരാൾ

ചിങ്ങത്തിൽച്ചതയത്തിൻനാൾ, ചിരിചൂടിയ പുണ്യമായ്'

കാവാലം ശ്രീകുമാറിന്റെ ചിരപുരാതനത്വം നിറഞ്ഞ സ്വരമാധുരിയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പരക്കുകയാണ് അനുഗൃഹീതകവി എസ്. രമേശൻ നായർ എഴുതിയ "ഗുരുപൗർണമി' എന്ന കാവ്യം.

പൗർണമിരാവിൽ ഈ കാവ്യം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനസ് ഗുരുസാഗരത്തിന്റെ തീരത്ത് അനന്തവിഭൂതിയിൽ ലയിച്ചുപോയി. വാക്കുകളുടെ ഗഹനതയിൽ നിന്ന് ഗുരുസ്വരൂപം പ്രപഞ്ചംമുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതറിഞ്ഞ് ഉടലാകെ കോരിപ്പെരുത്തു. ഒരു ചെറുചില്ലയെപ്പോലും ചലിപ്പിക്കാതെ വായുമണ്ഡലം മൗനത്തിലമർന്നിട്ടും എവിടെ നിന്നാണ് ഇളംകാറ്റുവന്ന് നെറുകയിൽ തലോടുന്നത്? ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ സത്യബോധം ചിറകടിച്ചുയരുമ്പോൾ അന്തരംഗത്തിലുണ്ടാകുന്ന ചെറുചലനമാവാം കാറ്റായി വന്ന് കുളിർപ്പിക്കുന്നത്. ആ കാറ്റിന്റെ നിർവൃതിയിൽ മനസ് കാവ്യത്തെയും ആലാപനസൗന്ദര്യത്തെയും വിട്ട് വെൺപിറാവിനെപ്പോലെ ഗുരുസന്നിധിയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയാണ്.

ലോകം ഉറങ്ങിക്കിടന്ന രാവിൽ ചെമ്പഴന്തിയിൽ നിന്നൊരാൾ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ കാണാനാവുന്നുണ്ട്. മഞ്ഞും നിലാവും ചേർന്ന് മറകെട്ടിയ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ എല്ലാം സ്പഷ്ടമാക്കുന്ന വെളിച്ചം തേടി സഞ്ചരിക്കുകയാണ് ആ മഹാനുഭാവൻ. എന്തൊക്കെയാവും ആ വഴിയാത്രയിൽ അദ്ദേഹം കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുക? അഴുക്കും മെഴുക്കും കലർന്ന ജനജീവിതം, മാന്യതയും ആഢ്യത്വവും നടിക്കുന്ന ആഡംബരപ്രേമികൾ, മനുഷ്യത്വം ലവലേശമില്ലാത്ത നാടുവാഴികൾ, കാളകൾക്കുപകരം നുകം വലിച്ച് ജീവിതം ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞുപോയ മണ്ണിന്റെമക്കൾ, അയിത്തം ഭയന്ന് ഹൊയ്‌ വിളിച്ച് മഞ്ചലേറിപ്പോകുന്ന അകത്തമ്മമാർ, കന്നിൻകുട്ടികൾക്കൊപ്പം ചെളിയിൽ പുളയ്ക്കുന്ന ബാലന്മാർ, പട്ടിണികൊണ്ട് ഒട്ടിവരണ്ട വയറുകളും വിളറിപ്പോയ മുഖങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യക്കോലങ്ങൾ, അന്തിക്ക് മദ്യം മോന്തി കാലുറയ്ക്കാതെ പുലമ്പുന്ന പണിയാളർ... ഈ ലോകം ഭിന്നത നിറഞ്ഞതാണ്, എല്ലാം ഭിന്നമാണ്... ഒന്നല്ല, ഒന്നല്ല എന്ന് ഓരോ അണുജീവിയെക്കൊണ്ടുപോലും പുലമ്പിക്കുന്ന പ്രകൃതിശക്തിയെ ആ സഞ്ചാരി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ മായയാണ്. നിലാവും മഞ്ഞും മൂടിയ കാഴ്ചകളെല്ലാം അവൾ കാട്ടുന്നതാണ്. `ഇവയിലൊന്നും ഭ്രമിച്ചിടാതെ എല്ലാം ഒന്നുതന്നെയാണ്, ഭിന്നമല്ല എന്ന തത്വം വിളയുന്ന മറുകരകാട്ടണേ ജഗദ്പിതാവേ' എന്നുമാത്രം ആ മഹാതേജസ്വി ഉള്ളിൽ ഇടമുറിയാതെ ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഈ യാത്ര പുറപ്പെടുംമുമ്പേ ചില നിഷേധങ്ങൾ ആ യാത്രികൻ നടത്തിയിരുന്നു. തീണ്ടരുതെന്നു പറഞ്ഞതിലൊക്കെ ചെന്നു തൊട്ടുനോക്കി. വിലക്കുകൾ ഏർപ്പെടുത്തിയവർ അതുകണ്ട് കോപത്താൽ പുകഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ കരസ്പർശം ഏൽക്കാൻ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ച തീണ്ടാജന്മങ്ങൾക്ക് അത് അഹല്യാമോക്ഷം പോലെയായിരുന്നു.

"കാണാത്ത ദൈവത്തിനെക്കാൾ

കരുണാമയനായവൻ

ഇതാ മർത്ത്യൻ, കരംകൂപ്പും

സുഖദുഃഖമറിഞ്ഞവൻ' 

എന്ന് ലോകം തിരിച്ചറിയുന്നുവോ? നയിക്കാൻ ഒരു നേതാവും നയിക്കപ്പെടാൻ ഒരു ജനതയും എന്ന വിശ്വമാനവന്റെ എക്കാലത്തേയും സ്വപ്നം പൂവണിയുകയായിരുന്നു ആ വിശുദ്ധയാത്രയിലെന്ന് "ഗുരുപൗർണമി' എന്ന കാവ്യം സ്പഷ്ടമാക്കുന്നു.

മഹദ്ഗ്രന്ഥങ്ങളും വിശുദ്ധകാവ്യങ്ങളും മനുഷ്യനിർമ്മിത തത്വശാസ്ത്രങ്ങളുമെല്ലാം പ്രതീക്ഷാപൂർവം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ഒരു സങ്കല്പമാണ് സത്യത്തെ അറിഞ്ഞ് ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരു നേതാവും അവനാൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ജനതയും എന്നത്. ലോകത്തിന് എക്കാലത്തേക്കും ഒരു നേതാവിനെ വേണം. വഴിതെറ്റുമ്പോൾ കൈപിടിച്ച് ശരിയിലേക്ക് നയിക്കാൻ, വയറുവിശക്കുമ്പോൾ അന്നംനൽകി തൃപ്തിവരുത്താൻ, അറിവുനൽകി ജീവിതത്തിന്റെ ധന്യതയെ ഉറപ്പുവരുത്താനെല്ലാം ഒരു വഴികാട്ടിയുണ്ടാവണം. ശിശുവിന് ആ നേതാവ് അമ്മയാണ്, പിന്നെ പിതാവും ഗുരുവും ആ സ്ഥാനത്തുവരുന്നു. സമൂഹത്തിന് അത് മതപരമോ രാഷ്ട്രീമോ ആയ ഭരണാധിപന്മാരാണ്. ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊന്നും ആർക്കും ഒരു തർക്കവുമില്ല. അതിനപ്പുറത്തേക്ക്, ഈ വഴികാട്ടികൾക്കൊക്കെയും വെളിച്ചമായി നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന പൂർണസ്വരൂപത്തെക്കുറിച്ചാണ് മാനവർക്കിടയിൽ എക്കാലത്തും തർക്കം നിലനിൽക്കുന്നത്. അത് ദൈവമാണെന്ന് ഒരുകൂട്ടർ, പ്രകൃതിയാണെന്ന് രണ്ടാമതൊരു കൂട്ടർ, ചില സ്വാഭാവികമായ പ്രതിഭാസങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് മറ്റൊരുകൂട്ടർ, മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദേവകളാണെന്ന് വിഗ്രഹവിശ്വാസികൾ... ഇങ്ങനെ നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ കാണുന്നതുപോലെ അവ്യക്തരൂപങ്ങളെ ശരിയെന്നു വിശ്വസിച്ച് ജീവിക്കുകയാണ് ഭൂലോകവാസികൾ. അവർക്കിടയിലൂടെ ശരിയായ വെളിച്ചം തേടി എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാറുണ്ട് യുഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ചില വിശുദ്ധജന്മങ്ങൾ. അവരിൽ ചിലർമാത്രം പൂർണവെളിച്ചത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ചിലർ നിലാവിന്റെ യാമത്തിനൊടുവിൽ തെളിയുന്ന പ്രഭാതനക്ഷത്രങ്ങളെക്കണ്ട് യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കും. അങ്ങനെ യാത്രനിറുത്തുന്നവരെ സൂക്ഷിക്കണം. അവർ നിലാവിൽ കുളിച്ചുകിടക്കുന്ന അല്പജ്ഞാനികളേക്കാളും അമാവാസിയിൽ മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുന്ന അജ്ഞാനികളേക്കാളും അപകടകാരികളാണ്. വളരെപ്പെട്ടെന്ന് ചിദാകാശത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞുപോകുന്ന മുപ്പത്തിമുക്കോടി നക്ഷത്രങ്ങളാണ് സത്യത്തിന്റെ വഴികാട്ടികൾ എന്നവർ നമ്മെ ഉപദേശിക്കും. അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ എണ്ണം ഈ ലോകത്ത് വർദ്ധിച്ചുവരികയാണ്. അവർ പാട്ടും മേളവും പഞ്ചവാദ്യവുമായി ഭക്തിയുടെയും ആദർശവിപ്ലവത്തിന്റെയുമൊക്കെ അരങ്ങുകൊഴുപ്പിക്കുകയാണ്. അതിലൊക്കെ ഭ്രമിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ ഇതിനപ്പുറം ഒരു സത്യമില്ലെന്നു വിശ്വസിച്ച് നിലാവിൽ നനഞ്ഞുകുതിരുന്നു.

അജ്ഞാനത്തിന്റെ അമാവാസിയിൽനിന്ന് നടന്നാൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പൗർണമിയിലെത്താം. വീണ്ടും നടന്നാൽ അറിവിന്റെ വിവേകോദയം കാണാം. വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രഭാപൂരമാണത്. അതാണ് സത്യം. ചന്ദ്രക്കലയിൽനിന്നാണ് പൗർണമി ഉണ്ടാകുന്നത്. അത് മനുഷ്യജീവിതം പോലെതന്നെയാണ്. ചന്ദ്രക്കലപോലെ അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വളഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ശിശു ബുദ്ധിയുറയ്ക്കുമ്പോൾ പൗർണമിച്ചന്ദ്രനാവും. അവൻ മങ്ങിയ കാഴ്ചകൾക്കപ്പുറം തെളിഞ്ഞ കാഴ്ചയെത്തേടി സഞ്ചരിക്കുന്നതിനെയാണ് വിദ്യാഭ്യാസം എന്നുവളിക്കുന്നത്. ശരിയായവിദ്യ വിവേകോദയത്തിൽ എത്തിക്കും. അവിടെ ഗുരുവിന്റെ പൂർണസ്വരൂപത്തെ അറിയാം. അതായത് അവൻ ശരിയായ നേതാവിനെ കണ്ടെത്തി എന്നു സാരം. പിന്നെ ഗുരുവിനൊപ്പം വെളിച്ചത്തിൽനിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടക്കാം. സാക്ഷാത്കാരത്തിലെത്തിയാൽ പിന്നെ ഗുരുവെന്നോ വെളിച്ചമെന്നോ വേർതിരിക്കാനാവില്ല. അവിടെ രണ്ടും ഒന്നാണ്. അതാണ് ഗുരുവിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ദൈവാനുഭവം എന്നു പറയുന്നത്.

ചെമ്പഴന്തിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു നടന്നയാൾ പൂർണവെളിച്ചത്തെ അറിഞ്ഞിട്ട് എല്ലാവരെയും അതിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ ഓരോ മാനവന്റെയും ഹൃത്തടത്തിലെ നിലാവുള്ള രാത്രികളിൽ വന്നു കാത്തുനിൽക്കാറുണ്ട്. അതുതിരിച്ചറിയാതെ മങ്ങിയകാഴ്ചകൾ കണ്ടുഭ്രമിച്ച് ഉഴലുകയാണ് ലോകം.

"ഗുരുപൗർണമി' എന്ന കാവ്യം കേൾക്കണം. എന്നിട്ട് നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. വഴികാട്ടിയായി ഗുരുസ്വാമിയുണ്ടാവും. എത്തേണ്ടിടത്തുതന്നെ നമ്മെ എത്തിച്ചിട്ട് സ്വാമി അതേ സത്യത്തിൽ അന്തർലീനമാകുന്നത് അനുഭവംകൊണ്ടറിയുമ്പോൾ മാത്രം ആ മഹത്വത്തെ നമുക്ക് ദൈവമായി ബോദ്ധ്യപ്പെടും.

Planet Earth Seen from The international Space station

ശ്രീനാരായണഗുരുദേവ മഹാസമാധി

ഗുരുദേവ൯ മഹാസമാധി എല്ലാ വിവരങ്ങളും അടുത്തുനിന്നു കണ്ട ഗുരുപ്രസാദ് സ്വാമികള് ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു -

മഹാസമാധിയടഞ്ഞ വിവരം കാട്ടുതീപോലെ നാട്ടിലൊക്കെ പരന്നതോടുകൂടി ജനങ്ങള് വ്യസനാക്രാന്തന്മാരായി പരിഭ്രമിച്ചു കൂട്ടം കൂട്ടമായി വന്നുചേ൪ന്നും യോഗം കൂടിയും പ്രത്യേകമായും കമ്പിവഴിയായും സഹതാപം ഇവിടെ അറിയിച്ചും പത്രപംക്തികളില് രേഖപ്പെടുത്തിയും പള്ളികൂടങ്ങളിലും കൈതൊഴില് ശാലകളിലും കച്ചവടസ്ഥലങ്ങളിലും അവധി അനുവദിച്ചും ക്ഷേത്രങ്ങളില് വിശേഷാല് ആരാധന നടത്തി നിത്യശാന്തിക്കായി പ്രാ൪ത്ഥിച്ചും ആ മഹാതാപത്തില് പങ്കുകൊണ്ടതോ൪ത്താല് ശ്രീനാരായണഗുരുദേവനെ ജനങ്ങള് വിശ്വസിച്ചാരാധിക്കുന്നുണ്ടെന്നു ഗ്രഹിക്കാം. ഗുരുദേവ തങ്കതിരുമേനി രോഗശയ്യയെ അവലംബിച്ചിട്ട് ആറേഴു മാസമായെങ്കിലും ദേഹം ക്ഷീണിച്ചതല്ലാതെ, ദിവ്യ തേജസ്സ് പ്രസരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മുഖകാന്തിക്ക് യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യോഗമാഹാത്മ്യും തെലിഞ്ഞു കാണാവുന്ന നേത്രപ്രഭയും നോട്ടവും ഏതു ധീരചിത്തനേയും വശത്താക്കത്തക്കനിലയില് തന്നെ പ്രശോഭിച്ചിരുന്നു.

സമാധി അടയുന്നതിന് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്ക്കുമുമ്പ് തുടങ്ങിയ രോഗോപദ്രവങ്ങള് ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് മുതല് സംസാരിപ്പാ൯ തീരെ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പ്രജ്ഞ ശരിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളൊക്കെ ഈശ്വരപ്രാ൪ത്ഥനയും പാരായണവും ശുശൂഷയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. നിയതിയുടെ അപരിഹാര്യമായ നിയോഗം അനുസരിച്ച് ആ മഹാദീപം നമ്മുടെ കണ്ണി൯മുമ്പാകെ മറഞ്ഞു.

സമാധിസമയം സ്വാമിസന്നിധില്വെച്ചു ശ്രീ വിദ്യാനന്ദ സ്വാമികള് യോഗവാസിഷ്ഠം ജീവ൯മുക്തപ്രകരണം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മോക്ഷപ്രാപ്തിയെ വിവരിക്കുന്ന ആ ഭാഗം കേട്ടുകൊണ്ടു ധ്യാന നിഷ്ഠനായാണ് ഗുരുദേവ൯ മഹാസമാധി പ്രാപിച്ചത്.

മരണത്തില് ദുഖിക്കുന്നത് അനാവശ്യമാണെന്ന് തൃപ്പാദങ്ങള് തന്നെ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരത്ത് വെച്ചു രോഗം അധികമായ അവസരത്തില് ഇങ്ങനെ പറയുകയുണ്ടായി. 

നമുക്ക് ഒരു സുഖകേടുമില്ല, ആ൪ക്കും സാധിക്കാത്ത ആശ്വാസവും ആനന്ദവും തോന്നുന്നു.

രോഗശയ്യയില്വെച്ചും ഫലിതസമ്പൂ൪ണ്ണവുമായ സാരോപദേശങ്ങള് ചെയ്തു ശിഷ്യവ൪ഗ്ഗങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചും ഗുരുദേവന്റെ ആദ൪ശങ്ങളും ചര്യാദികളും അറിഞ്ഞും കണ്ടും ആചരിക്കുവാനുള്ള മാ൪ഗ്ഗങ്ങള് കാണിച്ചും വിദേഹമുക്തനായതോ൪ത്താല് പരിതപിക്കാ൯ മാ൪ഗ്ഗമില്ലതന്നെ. 

അന്നെദിവസം സംന്യാസിമാരും ബ്രഹ്മചാരികളും ആഹാരവും നിദ്രയും ഉപേക്ഷിച്ചു പാരായണവും പ്രാ൪ത്ഥനയും ആരാധനയും നടത്തി. 

പിറ്റേ ദിവസം കാലത്ത് വൈദികമഠത്തില് ഫോട്ടോ എടുത്ത് ഒരു മണിക്ക് അഭിഷേകം നടത്തി. പുഷ്പങ്ങളെകൊണ്ട് വിശേഷമായി അലങ്കരിച്ച ചപ്രത്തില് ഇരുത്തി അസംഖ്യം ജനങ്ങള് ചേ൪ന്ന് ഈശ്വര പ്രാ൪ത്ഥന, വാദ്യഘോഷം മുതലായതോടു കൂടി എഴുന്നള്ളിച്ചു വനജാക്ഷി സ്മാരക മണ്ഡപത്തില് ഇരുത്തി. അഞ്ചു മണിക്ക് അവിടെ നിന്നും ശിവഗിരികുന്നിന്റെ എറ്റവും ഉയ൪ന്ന സ്ഥലത്ത്, തൃപ്പാദങ്ങള് പലപ്പോഴും സമാധിയെ സൂചിപ്പിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത്, സമാധിവിധിപ്രകാരമുള്ള ക൪മ്മാനുസരണം സമാധിയിരുത്തി ആരാധന നടത്തി. ശനിയാഴ്ച ബ്രഹ്മമുഹൂ൪ത്തത്തില് മൂടികല്ല് സ്ഥാപിച്ചു. 

അന്നുമുതല് ആരാധന, പ്രാ൪ത്ഥന, പാരായണം, പ്രസംഗം മുതലായവ നടത്തി. ഇതിനിടയ്ക്ക് ദൂരത്തുള്ള സംന്യാസി ശിഷ്യന്മാ൪ എല്ലാവരും വിശിഷ്യ മധുര ബ്രഹ്മാനന്ദസ്വാമി, മഠാധിപതി ഗണപതി സ്വാമി എന്നിവ൪ ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടി എത്തിചേ൪ന്നു. 

നിത്യം വന്നു കൊണ്ടിരുന്ന ജനങ്ങള്ക്ക് കണക്കൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പൊതുജനങ്ങളുടെ സഹായത്തോടുകൂടി ധ൪മ്മസംഘത്തിന്റെ നേതൃത്ത്വത്തില് സദ്യാദികളും നടത്തി. 29 ന് ശനിയാഴ്ച നാരായണ ബലി (മോക്ഷദീപക്രിയ), ഗുരുപൂജ, പ്രാ൪ത്ഥന, അന്നദാനം മുതലായ ആഘോഷങ്ങളോടുകൂടി ക൪മ്മം അവസാനിച്ചു. 45-ാം ദിവസംവരെ സാധാരണ പൂജാദികള് ചെയ്വാനും നിശ്ചയിച്ചു

ശ്രീനാരായണഗുരുദേവന്റെ മഹാസമാധി

(വിവിധ ശിഷ്യഗണങ്ങളുടെ അനുഭവക്കുറിപ്പികളില്‍നിന്ന്‌ എടുത്തത്‌)

മഹാസമാധിയെ മുന്നില്‍കണ്ടുകൊണ്ട്‌ അത്യന്തം ബ്രഹ്മാനന്ദ തുന്ദിലനായാണ്‌ ഗുരു കാണപ്പെട്ടത്‌. രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍നിന്നും ജനസഞ്ചയം ശിവഗിരിയിലേക്ക്‌ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഡോക്ടര്‍മാരുടേയും ശിഷ്യഗണങ്ങളുടേയും കര്‍ശനമായ നിയന്ത്രണത്തില്‍ ഭക്തജനത്തിന്‌ തെല്ലകലെനിന്നുമാത്രമേ സ്വാമികളെ കാണാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ഗുരുദേവന്‌ സൗഖ്യമുണ്ടാകണം എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഭക്തന്മാര്‍ ശിവഗിരിയിലും മറ്റ്‌ ഗുരുമന്ദിരങ്ങളിലും രാജ്യമെമ്പാടും കൂട്ടപ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ നടത്തി. ഗുരുദേവന്‍ സര്‍വ്വവും പരംപൊരുളില്‍ അര്‍പ്പിച്ച്‌ തിരശ്ശീലയ്‌ക്കുള്ളിലേയ്‌ക്ക്‌ മടങ്ങുവാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കല്‍ അവിടുന്ന്‌ അരുളിച്ചേയ്‌തു.

"മരണത്തെപ്പറ്റി ആരും മുന്‍കൂട്ടി പറയരുത്‌. ഇന്നപ്പോള്‍ മരിക്കുമെന്ന്‌ മുന്‍കൂട്ടി പറഞ്ഞാല്‍ മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പായി ജനങ്ങളെല്ലാം അവിടെ വന്നുകൂടും. പല വിഷമതകളും ബഹളങ്ങളും അവിടെ നടക്കും. അതുകൊണ്ട്‌ മുന്‍കൂട്ടി ആരും മരണത്തെപ്പറ്റി പറയാതിരിക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌."

ഗുരുദേവന്‍ ആഹാരത്തിന്റെ മാത്ര കുറച്ചു. പോഷകാംശമുള്ള ആഹാരങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു. ചൂടാക്കിയ വെള്ളവും ജീരകവെള്ളവും മാത്രം മതിയെന്ന്‌ കല്‌പിച്ചു. ഈ അവസരത്തില്‍ മുഖത്ത്‌ സാധാരണയില്‍ കവിഞ്ഞ രോമം വളര്‍ന്നതിനാല്‍ ഷേവുചെയ്യാന്‍ അവിടുന്ന്‌ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കൊല്ലത്തുനിന്നും ഉടനെ നല്ലൊരു കത്തിവാങ്ങി ക്ഷുരകനെക്കൊണ്ട്‌ അതു നിര്‍വഹിപ്പിച്ചു. ആ കത്തി അവനുതന്നെ കൊടുക്കാന്‍ ഗുരു കല്‌പിക്കുകയും ചെയ്‌തു. കത്തി സൂക്ഷിച്ചാല്‍ ഇനിയും ഉപയോഗിക്കാം എന്ന്‌ ആരോ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ "ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല. അത്‌ അവനുതന്നെകൊടുത്തേയ്‌ക്കുക" എന്ന്‌ ഗുരു കല്‌പിച്ചു.

ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുന്തോറും ഗുരുസ്വാമി കൂടുതല്‍ മൗനിയായും ദിവ്യസ്വരൂപനായും കാണപ്പെട്ടു. ഒരുസമയം അവിടുന്ന്‌ മൊഴിഞ്ഞു. "നാമിവിടെ പുതിയ ഒരു യന്ത്രം സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. പ്രതിബന്ധങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട്‌ യാതൊരു കോട്ടവും കൂടാതെ ആ യന്ത്രം എന്നെന്നും പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊള്ളൂം. നമുക്ക്‌ നല്ല തൃപ്‌തി തൊന്നുന്നു. വ്യാഴഹോരയ്‌ക്ക്‌ പുറപ്പെടാന്‍ പറ്റിയ സമയമാണ്‌. മരണത്തില്‍ ആരും ദുഃഖിക്കരുത്‌. കന്നി അഞ്ച്‌ നല്ല ദിവസമാണ്‌. അന്ന്‌ എല്ലാവര്‍ക്കും ആഹാരം കൊടുക്കണം". എന്ന്‌ അരുളിച്ചെയ്‌തു. (ഗുരുവിന്റെ മഹാസമാധിക്കുശേഷം അന്നുമുതല്‍ ഇന്നും മഹാസമാധിപ്രസാദവിതരണം തുടരുന്നുണ്ട്‌.)

അങ്ങനെ കന്നി 5 വന്നെത്തി. മഹാസമാധിദിനം അവിടുന്ന്‌ കൃത്യമായി പറഞ്ഞില്ല എങ്കിലും ഒരു സൂചന നേരത്തെ നല്‍കിയിരുന്നു. ആകാശത്ത്‌ മേഘങ്ങള്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന്‌ ഒരു ചാറ്റല്‍മഴയുള്ള ദിവസമായിരുന്നു. ഉച്ചയായപ്പോഴേയ്‌ക്കും മാനം നല്ലവണ്ണം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. തൃപ്പാദങ്ങള്‍ കല്‌പിച്ചപോലെ അന്ന്‌ ഏവര്‍ക്കും ഭക്ഷണം നല്‍കി. സമയം മുന്നേകാല്‍ മണിയോടടുത്തു. ആ സമയം മാമ്പലം വിദ്യാനന്ദസ്വാമികള്‍ തൃപ്പാദസന്നിധിയില്‍ യോഗാവാസിഷ്‌ഠം ജീവന്മുക്തി പ്രകരണം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. "നമുക്ക്‌ നല്ല ശാന്തി അനുഭവപ്പെടുന്നു" എന്ന്‌ ഗുരുദേവന്‍ മൊഴിഞ്ഞു. കിടക്കയില്‍ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുവാന്‍ അവിടുന്ന്‌ ആഗ്യം കാണിച്ചു. ശിഷ്യനായ അച്യുതാനന്ദസ്വാമികള്‍ മെല്ലെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച്‌ എഴുന്നേല്‌പിച്ചു. ശരീരം പദ്‌മാസനത്തില്‍ ബന്ധിച്ചിരുത്തി.

കിടക്കയില്‍ പദ്‌മാസനത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഗുരുവിന്റെ മഹാസന്നിധിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ശിഷ്യഗണങ്ങള്‍ ഉപനിഷത്‌ സാരസര്‍വ്വസ്വമായ ദൈവദശകം ആലാപനം ചെയ്‌തുതുടങ്ങി. ഗുരുകല്‌പനപ്രകാരം പലപ്പോഴം വിശ്രമവേളകളില്‍ ഭക്തന്മാര്‍ ആ പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലാറുണ്ടായിരുന്നു.

ആഴമേറും നിന്‍മഹസ്സാമാഴിയില്‍ ഞങ്ങളാകവേ

ആഴണം വാഴണം നിത്യം വാഴണം വാഴണം സുഖം

എന്ന അവസാനത്തെ വരികള്‍ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ 72 വര്‍ഷക്കാലം ലോകജനതയെ മുഴുവന്‍ കാരുണ്യവര്‍ഷം തൂകി അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഭഗവാന്‍ ശ്രീനാരായണഗുരുദേവന്റെ തൃക്കണ്ണുകള്‍ സാവധാനം അടഞ്ഞു. ഭഗവാന്‍ മഹാസമാധിസ്ഥനായി.

1928 സെപ്‌തംബര്‍ 20ന്‌ വ്യാഴാഴ്‌ച വൈകുന്നേരം 3.30ന്‌ ഗുരുദേവന്‍ മഹാസമാധിഅടഞ്ഞ വിവരം കാട്ടുതീപോലെ പരന്നതോടെ ജനങ്ങള്‍ ശിവഗിരിയിലേയ്‌ക്ക്‌ പ്രവഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നിത്യശാന്തിക്കായി പ്രത്യേക പൂജകള്‍ നടന്നു. അന്നേ ദിവസം സന്യാസിമാരും ബ്രഹ്മചാരികളും ആഹാരവും നിദ്രയും ഉപേക്ഷിച്ചു പാരായണവും പ്രാര്‍ത്ഥനയും ആരാധനയും നടത്തി. പിറ്റേദിവസം കാലത്ത്‌ വൈദികമഠത്തില്‍വച്ച്‌ ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഒരുമണിക്ക്‌ അഭിഷേകം നടത്തി. പുഷ്‌പങ്ങള്‍കൊണ്ട്‌ അലങ്കരിച്ച മഞ്ചത്തില്‍ ഇരുത്തി എഴുന്നെള്ളിച്ച്‌ വനജാക്ഷിമണ്ഡപത്തില്‍ ഇരുത്തി. അഞ്ചുമണിക്ക്‌ ശിവഗിരിക്കുന്നിന്റെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന സ്ഥാനത്ത്‌ സമാധിവിധിപ്രകാരമുളള കര്‍മ്മാനുസരണം സമാധിയിരുത്തി ആരാധന നടത്തി. ശനിയാഴ്‌ച ബ്രാഹ്മമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ മൂടിക്കല്ല്‌ സ്ഥാപിച്ചു.

ഏകാകിയുടെ കര്‍മ്മ പഥത്തിലൂടെ

ശംഖുംമുഖം കടപ്പുറത്ത് വല്ലാത്ത തിരക്ക്. തിരകള്‍ക്കും തിരക്കിനുമിടയില്‍ അനന്തമായ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളില്‍ നിന്ന് കാതുകള്‍ ഉള്‍വലിയുന്നു. കാഴ്ച അതിന്റെ നാമരൂപങ്ങളില്‍നിന്ന് മുക്തമാകുന്നു. മനസൊരു ദിവ്യപ്രകാശത്തെ ലക്ഷ്യംവയ്ക്കുന്നതുപോലെ. അലയൊടുങ്ങിയ ആഴപ്പരപ്പിന് ദീപ്തതനല്‍കിയും അലയൊടുങ്ങാത്ത തിരകളില്‍ നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളെ വാരിവിതറിയും സൂര്യകിരണങ്ങള്‍ മനസില്‍ ചിന്തയുടെ പുതിയ മണ്‍ചിരാത് കൊളുത്തുകയാണോ?.

ജീവിതത്തില്‍ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു ബട്ടണും അമര്‍ത്തരുത്. സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുന്ന തവോയുടെ ഇച്ഛയ്ക്ക് വിധേയനാവുക എന്ന് നടരാജഗുരു പങ്കുവയ്ക്കുന്ന വീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രായോഗികതയെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുദിവസമായി ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരാള്‍ക്ക് ഒന്നിലും ഇടപെടാതെ എങ്ങനെ ജീവിക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്നത് സംശയമായിത്തന്നെ അവശേഷിച്ചു. തവോയുടെ ഇച്ഛയനുസരിച്ചുമാത്രം ജീവിക്കുക എന്നതേ മനുഷ്യന് സാധ്യമാകൂ എന്ന് മറ്റൊരുവഴിക്ക് മനസ് തര്‍ക്കിച്ചു. എന്നാല്‍ ഈ കടല്‍ക്കരയും അസ്തമനസൂര്യനും മനസിന്റെ പ്രക്ഷുബ്ധത ദൂരീകരിക്കുന്നു. സൂര്യന്‍ തന്റെ സാന്നിദ്ധ്യംകൊണ്ടുതന്നെ ജീവിതസന്ദേഹങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. അതിനാല്‍ എല്ലാ ശ്രദ്ധയും സൂര്യന്‍ അപഹരിക്കുകയാണ്.

ആരാണ് സൂര്യന്‍? ഒരു ഏകാന്തപഥികന്‍ എന്ന് ഉത്തരം. സ്വന്തം ആത്മചൈതന്യത്താല്‍ സൌരയൂഥത്തിന് വെളിച്ചമേകുമ്പോഴും ഗ്രഹങ്ങളും ഉപഗ്രഹങ്ങളും ആകര്‍ഷണപരിധിവിട്ടുപോകാനാവാതെ വിധേയത്വത്തോടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുമ്പോഴും അവയോടൊക്കെ നിര്‍മ്മമനായിക്കൊണ്ട് എകാന്തപദയാത്രചെയ്യുന്ന ആഗ്നേയ പ്രകൃതിയായ അവധൂതനാണ് സൂര്യന്‍. സ്വയം അറിവിന്റെ വെളിച്ചമായും ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ ആരാധനാപാത്രമായും ആകര്‍ഷണകേന്ദ്രമായും പരിലസിക്കുമ്പോഴും സൂര്യനെപ്പോലെ ഉള്ളില്‍ തികച്ചും ഏകാകിയായിരുന്നുവല്ലോ ശ്രീനാരായണ ഗുരുവും എന്നോര്‍ത്തു. അതൊരു ഉള്‍വെളിച്ചമായിരുന്നു. സ്വയം ഉദ്ദീപിപ്പിക്കുന്ന ചിന്ത. സൂര്യനെ ധ്യാനിച്ചു നിന്ന മനസ് ഗുരുവിലേക്കാണല്ലോ നീങ്ങുന്നത്. ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? ഇതാണോ തവോയുടെ ഇടപെടല്‍. കരുതിക്കൂട്ടി ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെതന്നെ മനസ് പുതിയ ചിന്തകളിലേക്കും ഉത്തരങ്ങളിലേക്കും നയിക്കപ്പെടുന്നത് തവോയോടുളള വിധേയത്വം കൂടുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണോ?

ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച് രക്ഷിച്ച് ലയിപ്പിക്കുന്ന സവിതാവ് ഏകാകിയല്ലേ? ആ ഏകാന്തസത്യത്തെത്തേടിയിറങ്ങുന്നവര്‍ എന്നും ഉള്ളിന്റെ ഉളളില്‍ ഏകാകികളായിരിക്കും. സവിതാവ് സൂര്യനെ സ്വരൂപമാക്കുന്നതുപോലെ വിശ്വസിച്ച് തന്റെ ഹൃദയം സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഏല്പിക്കുന്നത് ഏകാകിയുടെ കൈയിലാവണം. അതുകൊണ്ടാണ് ഏകാകി സങ്കടങ്ങളില്‍ അലിഞ്ഞും കരുണയാല്‍ വിങ്ങിയും സ്വയം ഉളളിലറിഞ്ഞ് നടക്കുന്നത്. കൃഷ്ണനും ക്രിസ്തുവും നബിയും ബുദ്ധനും ശങ്കരാചാര്യരുമെല്ലാം ഏകാകികളായിരുന്നല്ലോ! ആ വഴിത്താരയില്‍ വെളളമുണ്ടും തോര്‍ത്തും മാത്രമണിഞ്ഞ് വന്നിറങ്ങിയ ഒരു ഏകാന്തപഥികനെ നമ്മള്‍ ശ്രീനാരായണ ഗുരുവെന്നു വിളിച്ചു.

"ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങളെ ഉളളിലടക്കിക്കൊണ്ട് അക്ഷമരായി കഴിയുന്ന ലോകര്‍ക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍കൂടുമ്പോള്‍ മാത്രം ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്താരയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഏകാകിയായ മനുഷ്യന്‍ ആശ്ചര്യം ഉളവാക്കുന്നു. ആ തേജഃ പുഞ്ജത്തില്‍ മനുഷ്യരാശിക്കെന്നും ലക്ഷ്യമായിരിക്കുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടത്തെ അവര്‍ കാണുന്നു. ആ മഹാത്മാവിന്റെ വാക്കുകള്‍ നീണ്ടുപോകുന്ന സംശയങ്ങളെയും ഘനീഭവിച്ച അജ്ഞാനത്തെയും ദൂരീകരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ ആധാരമാക്കി സാഹിത്യവും കലയും ശാസ്ത്രവുമെല്ലാം വളര്‍ന്നു വൃദ്ധിപ്രാപിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിനു പരിക്രമണം ചെയ്യാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം അച്ചുതണ്ടായിത്തീരുന്നു." എന്നിങ്ങനെ 'ഗുരുവരുള്‍' എന്ന നടരാജഗുരു എഴുതിയ ഗുരുദേവ ചരിതത്തില്‍ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. 

ചരിത്രം ഗുരുവിനെ അച്ചുതണ്ടാക്കി പരിക്രമണം ചെയ്തുവെന്ന വാക്യത്തിലൂടെ ഗുരു മുഖാന്തരം സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥിതിയിലുണ്ടായ മാറ്റത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു ജനതയുടെ ഉണര്‍ച്ച, സ്വയം കണ്ടെത്തല്‍, വളര്‍ച്ച എന്നിങ്ങനെ സംഭവങ്ങളെ വേര്‍തിരിച്ചാല്‍ അതെല്ലാം ഏകാകിയായ ഗുരുവില്‍ നിന്നുണ്ടായ പ്രഭാസ്ഫുരണങ്ങളാല്‍ സംഭവിക്കുന്നതാണെന്നു കാണാം.

അരുവിപ്പുറത്ത് ഗുരുവില്‍ ആകൃഷ്ടരായി ജനം തടിച്ചുകൂടി. അവിടെ പരിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കമായി. ജനക്കൂട്ടവും ജീവിതവ്യവഹാരങ്ങളും ഏറിവന്നപ്പോള്‍ ഗുരുവിലെ ഏകാകി സ്വസ്ഥമായ മറ്റൊരിടം തേടിയിറങ്ങി. അതായിരുന്നു ശിവഗിരി. അവിടം ആ പവിത്ര സാന്നിദ്ധ്യംകൊണ്ട് ലോകശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്ന ഒരു ആദ്ധ്യാത്മിക കേന്ദ്രമായി. അവിടെയും അശരണര്‍ തിരക്കുകൂട്ടി. ശാരദാപ്രതിഷ്ഠകഴിഞ്ഞ് നമുക്കിരിക്കാന്‍ മറ്റൊരിടം വേണം എന്നുപറഞ്ഞ് ഗുരു അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി. അത് ആലുവ അദ്വൈതാശ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നതില്‍ അവസാനിച്ചു. ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഭഞ്ജനമുണ്ടാകുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ വലയംഭേദിച്ച് തൃപ്പാദങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഓരോയിടത്തും ആ പാദസ്പര്‍ശം ജനമനസ്സുകളെ ഇളക്കി. അവരില്‍ ആ സാന്നിദ്ധ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ഊര്‍ജം പുതിയ കാലത്തെ നിര്‍മ്മിക്കുന്ന കര്‍മ്മപഥങ്ങളായി. ഗുരു ബോധപൂര്‍വം അതിനു പ്രോത്സാഹനം നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ജനം തങ്ങളുടെ ജീവിതവ്യഥകള്‍ ഇറക്കിവയ്ക്കാന്‍ മറ്റൊരു ആശ്രയമില്ലാതെ വലയുന്ന ഇടങ്ങളില്‍ നിയതി ഗുരുവിനെ എത്തിച്ചു. ഫുല്ലബാലരവിപോലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ തിളങ്ങിനിന്ന ഗുരുസ്വാമി എതിര്‍പ്പുകള്‍ക്കതീതനായിരുന്നു. ഒളിഞ്ഞും മറഞ്ഞും ചില മനുഷ്യര്‍ ഗുരുവിനെ എതിര്‍ത്തിരുന്നു അക്കാലത്ത്. എന്നാല്‍ ഒരു ക്ഷണമാത്രയുള്ള സാമീപ്യംകൊണ്ട് ആ എതിര്‍പ്പിനെ ഇല്ലാതാക്കാനുളള തേജസ് ആ മുഖകമലത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. സശരീരിയായിട്ടുളള യാത്രകളില്‍ ഏകാന്തത നഷ്ടമായപ്പോള്‍ ഗുരുസ്വാമി തന്റെ ശരീരമുപേക്ഷിച്ച് നിത്യ സത്യത്തില്‍ ലയിച്ചു. എന്നാല്‍ വിശ്വസിച്ച് പിന്‍പറ്റിയ ബഹുലക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്നും ആശ്രയം ഗുരുസ്വാമിതന്നെ. കാരണം, ഇത്രയും കറതീര്‍ന്ന മറ്റൊരു ആഗ്നേയപ്രകൃതം മനുഷ്യര്‍ക്ക് ദൃഷ്ടിഗോചരമായിട്ടില്ലല്ലോ. "നമുക്കിതില്‍പ്പരം ദൈവം നിനയ്ക്കിലുണ്ടോ" എന്ന് ആശാന്‍പാടിയത് എത്ര അന്വര്‍ത്ഥമാണ്. ഇന്നും ഈ മണ്ണില്‍ കരുണയും സ്നേഹവും ലഭിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് സാന്ത്വനമാണ് ശ്രീനാരായണഗുരു. ആ കാല്പാടുകള്‍ പിന്‍പറ്റുകയെന്നതാണ് ഈശ്വരനിയോഗം അഥവാ തവോയുടെ ഇച്ഛയെന്ന ബോധ്യമാണ് ശംഖുംമുഖം കടല്‍ക്കരയില്‍ അസ്തമനസൂര്യന്‍ നല്‍കിയ സന്ദേശമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.

Source : http://krishnanatam.blogspot.in/2012/05/blog-post.html?spref=fb

എസ്.എന്‍ .ഡി .പി.യോഗം സെക്രട്ടറിക്ക് 1084 മേടം 28 നു ഗുരുദേവന്‍ അയച്ച സന്ദേശം ഇവിടെ പകര്‍ത്തി എഴുതുന്നു.

സമുദായത്തിന്റെ ആഭ്യന്തരവും , ബാഹ്യവുമായ പരിഷ്കാരത്തെ പരാമര്‍ശിക്കുന്നതായിരുന്നു സന്ദേശം~

" ശ്രീ നാരായണ ധര്‍മ്മപരിപാലന യോഗം സെക്രട്ടറിക്ക് ,

സ്വജങ്ങളുടെ മതസംബന്ധമായും ആചാര സംബന്ധമായും ഉള്ള പരിഷ്ക്കാരത്തിനു ഉപയുക്തമായ താഴെ പറയുന്ന സംഗതികള്‍ ഇത്തവണത്തെ പൊതുയോഗത്തിന്റെ ദൃഷ്‌ടിയില്‍ കൊണ്ട് വരികയും അവയെ നടപ്പില്‍ വരുത്തുന്നതിനു യോഗം വഴിയായി വേണ്ടതു പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നു ഇതിനാല്‍ അറിയിക്കുന്നു.

മതം :-- ക്ഷേത്ര നിര്‍മ്മാണ വിഷയത്തില്‍ ഒരു ഉന്മേഷം ഇപ്പോള്‍ പലയിടത്തും കാണുന്നുണ്ട് . എന്നാല്‍ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ അവയുടെ ഉദ്ദേശങ്ങളെ മുഴുവന്‍ സഫലമാകുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കേണ്ടാതാകുന്നു. ഈശ്വരാരാധന എല്ലാ ഗൃഹങ്ങളിലും എല്ലാ ഹൃദയങ്ങളിലും എത്തണം.അതിനു മത തത്വങ്ങളെ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ അറിയുവാന്‍ വേണ്ട ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്യണം.

1, ഈശ്വര മാഹാത്മ്യ പ്രതിപാദകങ്ങളായ ചരിത്രങ്ങളെയും ,ശാസ്ത്ര തത്വങ്ങളെയും പ്രസംഗിച്ചു ജനങ്ങളെ ധരിപ്പിക്കുന്നതിനു കഴിയുന്ന ദിക്കുകളിലെല്ലാം ക്ഷേത്രങ്ങളോട് സംബന്ധിച്ച് വേണ്ട ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്യണം.

2, അല്ലാത്ത ദിക്കുകളില്‍ യോഗ്യതയുള്ള പ്രസംഗകന്‍മാരെ അയച്ചു കൂടെ കൂടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ നടത്തണം .

ആചാരം :-- തിരണ്ടുകുളി ,പുളികുടി ഈ അടിയന്തിരങ്ങള്‍ ആഘോഷവും ചെലവും കൂടാതെ തന്നെ മിക്കവാറും നടന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . താലികെട്ട് നിരുത്തല്‍ ചെയ്യുവാനുള്ള ഉപദേശങ്ങള്‍ ഫലവത്തുകളായി വരുന്നുണ്ടെങ്ങിലും എല്ലായിടത്തും ഒന്നുപോലെ വ്യാപിചില്ലെന്നു കാണുന്നു.

1, ഈ അടിയന്തിരത്തെ കഴിയുന്ന വേഗത്തില്‍ എങ്ങും ഇല്ലാതാക്കാന്‍ വേണ്ടത് ചെയ്യണം.ഇത് അശാസ്ത്രീയവും , അനാവശ്യവുമാണ് .

2, ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പുതിയ വിവാഹക്രമം ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ കുറെ പരിഷ്കാരമുള്ള ചിലരുടെ ഇടയില്‍ മാത്രമേ നടന്നു കാണുന്നുള്ളൂ . വിവാഹത്തിന്റെ ക്രിയകളും ആഡംബരങ്ങളും അവസ്ഥക്കനുസരിച്ച് ഏറെക്കുറെ ഭേദിച്ചിരിക്കുമെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങള്‍ എല്ലായിടങ്ങളിലും ഏകരൂപമായി പരക്കേണ്ടതായതു കൊണ്ട് അതിലേക്കു വേണ്ടത് പ്രവര്‍ത്തിക്കണം .

3, സ്ത്രീ പുരുഷന്മാര്‍ ,വിവാഹസമയത്ത് പരസ്പരം പുഷ്പ്പമാലയണിയിക്കുന്നതോടുകൂടി ഭാര്യയുടെ കണ്ഡത്തില്‍ ദാമ്പത്യബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതായ ഒരു താലി കെട്ടുന്നത് നന്നാണ് . എന്നാല്‍ ചരമ ഗതിയെ പ്രാപിക്കുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്ത ഭര്‍ത്താവിന്റെ സ്മാരകമായി പുനര്‍വിവാഹം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സ്ത്രീയുടെ അംഗത്തില്‍ യാതൊന്നും ഉണ്ടായിക്കരുത് . അത് കൊണ്ട് പുനര്‍വിവാഹം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ താലിയെ പുനര്‍വിവാഹകാലത്തോ അതിനു ശേഷമോ ധരിച്ചിരിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്തതാകുന്നു . വിവാഹ മോചനത്തെയും വിവാഹത്തെയും പറ്റി ഇനിയുള്ള അഭിപ്രായം ഖണ്ഡിതമായും വിവരമായും അടുത്ത മറ്റൊരവസരത്തില്‍ അറിയിക്കാം .

4, ഏക കാലത്തില്‍ ഒരുത്തന് ഒന്നിലധികം ഭാര്യമാരും ഒരുത്തിക്കും ഒന്നിലധികം ഭര്‍ത്താക്കന്മാരും ഇപ്പോഴും ചില ദിക്കുകളില്‍ കാണുന്നുണ്ട് . ഈ ഏര്‍പ്പാട് മേലാല്‍ യഥേഷ്ടം അനുവദിക്കാതിരിപ്പാന്‍ വേണ്ടത് ആലോചിക്കണം .

5, സ്വജനങ്ങളില്‍ മരുമക്കത്തായം അനുസരിക്കുന്നവരുടെയിടയില്‍ ഒരുത്തന്റെ സ്വന്ത സമ്പാദ്യത്തില്‍ നിന്ന് ഒരംശത്തിനെങ്കിലും അവന്‍ മുറപ്രകാരം വിവാഹം കഴിച്ച ഭാര്യയും മക്കളും അവകാശികളായിരിക്കാന്‍ നിയമം വേണം. അല്ലെങ്കില്‍ വിവാഹം നിരര്‍ത്ഥകമായിത്തീരും . ഇതിനേയും സാവധാനമായി വിചാരിച്ചു വേണ്ടതു പ്രവര്‍ത്തിക്കണം ."

എന്ന് നാരായണ ഗുരു.

ചൈതന്യസ്വാമികള്‍ (1876 - 1953)

വര്‍ക്കലയ്‌ക്കടുത്ത്‌ നാവായിക്കുളത്ത്‌ വിളക്കത്തുമുത്ത്‌ എന്ന നായര്‍ തറവാട്ടിലായിരുന്നു വിഷ്‌ണുഭക്തനായ നാരായണപിള്ള ജനിച്ചത്‌. കൊല്ലവര്‍ഷം 1052 മീനത്തിലെ മൂലം നക്ഷത്രം. 14-ാം വയസ്സില്‍ ചട്ടമ്പിസ്വാമിയിലാണ്‌ നാരായണപിള്ള തന്റെ ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തിയത്‌. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച്‌ കേട്ടറിഞ്ഞതോടെ ഗുരുവിന്റെ സവിധത്തിലേക്ക്‌ ആകര്‍ഷിക്കപ്പെട്ടു. ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെ അനുവാദത്തോടെ അരുവിപ്പുറത്തെത്തി ഗുരുവിനെ കണ്ടു വണങ്ങി. നാരായണപിള്ളയെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഗുരു മൊഴിഞ്ഞത്‌ ഇപ്രകാരമാണ്‌. ജാതിയും മതവും ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്‌ തടസ്സമില്ല. കൊള്ളാം നാം രണ്ടുപേരും ഒരേപേരുകാര്‍. സംബോധന ചെയ്യുമ്പോള്‍ തകരാര്‍വരും പേരുമാറ്റം ആവശ്യമാണ്‌. നാരായണ ചൈതന്യന്‍ എന്തേ പോരേ? നാരായണപിള്ളക്ക്‌ തൃപ്‌തിയായി. 

പിന്നീട്‌ ആയുര്‍വേദത്തില്‍ പ്രാവിണ്യംനേടി ഗുരുവിന്റെ വലംകൈയ്യായി. ഗുരുവിന്റെ ഷഷ്‌ടിപൂര്‍ത്തി ചടങ്ങുകളില്‍ ശിഷ്യര്‍ക്ക്‌ കാവി വസ്‌ത്രം നല്‍കിയപ്പോള്‍ നാരായണചൈതന്യത്തിന്‌ കാവി നല്‍കിയില്ല. ചൈതന്യസ്വാമികള്‍ എന്നാണ്‌ അന്നുമുതല്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്‌. കുളത്തൂര്‍, ആലുവ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ ക്ഷേത്രം, ആശ്രമനിര്‍മ്മാണം എന്നിവയ്‌ക്ക്‌ ചുക്കാന്‍പിടിച്ചു. കോഴിക്കോട്‌ ശ്രീകണ്‌ഠേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും കണ്ണൂര്‍ സുന്ദരേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും നിര്‍മ്മാണ മേല്‍നോട്ടംവഹിച്ചതും ചൈതന്യസ്വാമികളായിരുന്നു.

ഗുരുദേവനെ പ്രത്യക്ഷദൈവമായി കണ്ട്‌ ഓം ശ്രീനാരായണ പരമ ഗുരവേനമഃ എന്നുതുടങ്ങുന്ന 108 മന്ത്രമുള്ള അഷ്‌ടോത്തര ശതനാമാവലി രചിച്ച്‌ ഗുരുവിന്‌ സമര്‍പ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ജാതിമത ചിന്തകള്‍ക്ക്‌ അതീതമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ശ്രീനാരായണ ധര്‍മ്മപരിപാലനയോഗം രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യാനുള്ള അപേക്ഷയില്‍ സാക്ഷികളില്‍ ഒരാളായി നിന്നത്‌ ചൈതന്യസ്വാമികളായിരുന്നു. 

കോഴിക്കോട്‌ ശ്രീകണ്‌ഠേശ്വരക്ഷേത്രം പഴനി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ രീതിയില്‍ നിര്‍മ്മിക്കണമെന്ന്‌ ഗുരു. ക്ഷേത്രമാതൃകയും കണക്കും വാങ്ങിവരാന്‍ ചൈതന്യസ്വാമിയെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. ചൈതന്യസ്വാമി പഴനിയില്‍ ചെന്നു. അവര്‍ കൊടുത്തില്ല. സ്വാമി അവിടെ നടവാതിക്കല്‍ സത്യാഗ്രഹമിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ഗതികെട്ട്‌ ഭാരവാഹികള്‍ കണക്കും പ്ലാനും നല്‍കി. ഒരിക്കല്‍ ഗുരു ചൈതന്യസ്വാമികളെക്കുറിച്ച്‌ പറഞ്ഞത്‌ ചൈതന്യന്റെ ചെയ്‌തികള്‍ നമ്മുടേതാണ്‌ എന്നാണ്‌. 1953 ഡിസംബര്‍ 2ന്‌ അദ്ദേഹം മഹാസമാധിയായി.

Thirayum theeravum - തിരയും തീരവും Aval Viswasthayayirunnu അവള്‍ വിശ്വസ്ത ആയിരുന്നു (1978)

താരകേ ...മിഴിയിതളില്‍ കണ്ണീരുമായി - RAVINDRAN

താരകേ ...മിഴിയിതളില്‍ കണ്ണീരുമായി 

താഴെ ...തിരയുവതാരെ നീ 

ഏതോ കിനാവിന്റെ ഏകാന്ത തീരത്തില്‍ 

പൊലിഞ്ഞുവോ നിന്‍ പുഞ്ചിരി 

അജ്ഞാതമേതോ രാഗം നിന്‍ നെഞ്ചിലുലുണരാറുണ്ടോ 

മോഹങ്ങളിന്നും നിന്നെ പുല്കുമോ 

മനസിന്റെ മായാവാതിൽ തുറന്നീടും നൊമ്പരത്താൽ

നീ രാഗ പൂജ ചെയ്യുമോ (താരകേ )

നോവുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ തന്‍ ചിതയില്‍ നീ എരിയാരുണ്ടോ 

കണ്ണീരിലൂടെ ചിരി തൂകുമോ 

തമസ്സിന്റെ മേടയ്ക്കുള്ളില്‍ വിതുംബുന്നോരോര്‍മ്മപോലെ 

എന്നും തപം ചെയ്യുമോ..